Γυναικοκτονία 1.6.2026 – Πες την με το όνομά της

Τώρα δεν συζητιέται αν την αγαπούσε. Το θέμα είναι ότι την παρακολουθούσε.

Το ζήτημα της γυναικοκτονίας έρχεται από μακριά και θα πάει μακριά, αν δεν υπάρξει επίμονη και σταθερή προσπάθεια από όλες και όλους μας για την οικοδόμηση ενός ισχυρού μετώπου απέναντί της.

Αυτό το μέτωπο συνδέεται με την προώθηση της ισότητας των φύλων παντού και, κυρίως, στην εκπαιδευτική κοινότητα. Από την πρώτη εκπαιδευτική βαθμίδα, τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν ότι άνδρες, γυναίκες και παιδιά είμαστε όλοι/όλες ίσοι. Ότι έχουμε όλοι/όλες ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία οφείλουν να γίνονται σεβαστά και να εφαρμόζονται στην πράξη.

Πρέπει να μαθαίνουν ότι μιλάμε, φωνάζουμε και καταγγέλλουμε όταν ένας άνθρωπος κινδυνεύει. Ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ιδιοκτησία μας. Ότι κανείς δεν μπορεί να μας ελέγχει ή να μας εξουσιάζει.

Οι άνθρωποι είναι ξεχωριστές προσωπικότητες, με αξιοπρέπεια, καλοσύνη, ανεκτικότητα και δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Και όταν μία σχέση δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας, οφείλουμε με πολιτισμένο τρόπο να επιτρέπουμε τόσο στον εαυτό μας όσο και στον άλλον άνθρωπο να αποχωρήσει και να κάνει μία νέα προσπάθεια στη ζωή του, μέσα σε συνθήκες ηρεμίας και γαλήνης.

Δυστυχώς, είμαστε ακόμη πολύ μακριά από όλα αυτά.

Ενώ αγωνιζόμαστε για την προώθηση της ισότητας παντού, οι δομές για την ισότητα των φύλων περιορίζονται κάθε φορά στο πλαίσιο του εκάστοτε ΕΣΠΑ. Παράλληλα, η πολιτική για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας προσκρούει σε νομοθετικές επιλογές που συχνά παράγουν τα χειρότερα δυνατά αποτελέσματα, οδηγώντας ακόμη και σε γυναικοκτονίες.

Για την ένταξη της ισότητας και της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, δηλαδή για την οργανωμένη εκπαίδευση των μαθητών/τριών σχετικά με το σώμα, την αναπαραγωγή, τις σχέσεις, τη συναίνεση, την υγεία και την ασφάλεια στις διαπροσωπικές σχέσεις, ούτε λόγος.

Και τώρα, με τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που βρίσκεται σε διαδικασία δημόσιας διαβούλευσης, συρρικνώνονται μέχρι εξαφάνισης οι αρμοδιότητες των Δημοτικών Επιτροπών Ισότητας (ΔΕΠΙΣ) των Δήμων.

Για την τύχη και τη ζωή των παιδιών που αφήνουν πίσω τους οι γυναικοκτονίες, καμία πρόνοια. Καμία ουσιαστική υποστήριξη.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, ηλικιωμένοι/ες παππούδες και γιαγιάδες, χωρίς επαρκείς πόρους και βοήθεια, αναλαμβάνουν τη φροντίδα των εγγονών τους. Το κάνουν ενώ παλεύουν με τον δικό τους πόνο και πένθος και ενώ προσπαθούν να παρακολουθήσουν τις δικαστικές διαδικασίες, διεκδικώντας τη δικαίωση της μνήμης των αγαπημένων τους ανθρώπων.

Να ρωτήσουμε το κοριτσάκι της Καρολάιν;

Να ρωτήσουμε τα παιδάκια της Κωνσταντίνας;

Να ρωτήσουμε το παιδάκι της Ερατούς;

Να ρωτήσουμε το κοριτσάκι που ανέλαβε τη φροντίδα των μικρότερων αδελφών του, αφού η μητέρα του έχει φύγει για πάντα και ο πατέρας του βρίσκεται στη φυλακή;

Αυτά τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα από όλους μας τι σημαίνει γυναικοκτονία. Και είναι αυτά που θα κουβαλούν τις συνέπειές της για όλη τους τη ζωή.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.