Χρήστος Χατζηπαναγιώτης: «Στο χέρι μας είναι να εστιάζουμε στο καλό και να παλεύουμε γι’ αυτό»

Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Όχι μόνο γιατί η διαδρομή τους είναι μεγάλη, αλλά γιατί έχουν καταφέρει να γίνουν μέρος της συλλογικής μας μνήμης. Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

Με μια πορεία που ξεπερνά τις τέσσερις δεκαετίες στο θέατρο και την τηλεόραση, συνεχίζει να αντιμετωπίζει κάθε νέο έργο με την ίδια λαχτάρα που θα είχε ένας πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός. Για εκείνον, η δημιουργία δεν είναι συνήθεια· είναι τρόπος ζωής.

Τον συναντήσαμε τηλεφωνικά λίγες ημέρες μετά την έναρξη της καλοκαιρινής περιοδείας των «Εκκλησιαζουσών | Γυναίκες στην Εξουσία», μιας παράστασης που αποδεικνύει πως ο λόγος του Αριστοφάνη όχι μόνο αντέχει στον χρόνο, αλλά εξακολουθεί να συνομιλεί με τις αγωνίες της σύγχρονης κοινωνίας.

Η κουβέντα μας ξεκίνησε από τα απλά. Από το πώς τον βρίσκει αυτό το καλοκαίρι.

«Ξεκινά ένα νέο ταξίδι»
Πώς σας βρίσκουμε αυτή την περίοδο;

Είμαι πολύ καλά. Μόλις ξεκίνησε η περιοδεία με τις Εκκλησιάζουσες και αυτό από μόνο του μου δίνει μεγάλη χαρά. Ταυτόχρονα, ολοκλήρωσα έναν πολύ όμορφο κύκλο τεσσάρων χρόνων με τους Μπαμπάδες με Ρούμι, μια παράσταση που αγάπησα πραγματικά και, ευτυχώς, αγάπησε και ο κόσμος. Τώρα ετοιμάζομαι για τον χειμώνα, όπου θα συμμετάσχω σε ένα γαλλικό θεατρικό έργο. Είναι όμορφο όταν κλείνει ένας κύκλος και ανοίγει ένας καινούργιος.

«Η ζωή κάνει κύκλους»
Οι «Εκκλησιάζουσες» γράφτηκαν πριν από περίπου 2.400 χρόνια. Κι όμως, παραμένουν απίστευτα επίκαιρες. Είναι τελικά η επιτυχία του Αριστοφάνη ή η αποτυχία της κοινωνίας να λύσει τα ίδια προβλήματα;

Θα έλεγα πως ισχύουν και τα δύο. Η ζωή κάνει κύκλους. Μας καλεί διαρκώς να παλεύουμε, να κερδίζουμε, να χάνουμε και να ξεκινάμε ξανά. Είναι η ανθρώπινη μοίρα.

Όπως στον μύθο του Σισύφου, η πέτρα φτάνει στην κορυφή μόνο για να κατρακυλήσει ξανά. Κάπως έτσι είναι και η ζωή μας. Το σημαντικό, όμως, δεν είναι η πτώση. Είναι ότι κάθε φορά βρίσκουμε τη δύναμη να ξανασηκωθούμε.

Στο χέρι μας είναι να επιλέγουμε το καλό, να αγωνιζόμαστε γι’ αυτό και να προσπαθούμε να ζήσουμε όσο πιο δίκαια και ουσιαστικά μπορούμε.

«Η κωμωδία δεν είναι ποτέ εύκολη»
Έχετε χαρίσει άφθονο γέλιο στο κοινό όλα αυτά τα χρόνια. Στις «Εκκλησιάζουσες», όμως, το γέλιο μοιάζει να κρύβει και μια προειδοποίηση. Μπορεί τελικά η κωμωδία να πει αλήθειες που ένα δράμα δυσκολεύεται να εκφράσει;

Η κωμωδία είναι ένα πραγματικά δύσκολο είδος. Παρ’ όλα αυτά, εγώ δεν τη διαχωρίζω υποκριτικά από το δράμα. Ακολουθώ ακριβώς τον ίδιο δρόμο.

Ξεκινώ πάντα από τα λόγια του συγγραφέα. Μέσα από αυτά προσπαθώ να καταλάβω τον άνθρωπο που υποδύομαι, να χτίσω τον ψυχισμό του και να τον υπηρετήσω με ειλικρίνεια, είτε πρόκειται για έναν δραματικό είτε για έναν κωμικό ήρωα.

Στο τέλος της ημέρας, αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να δημιουργηθεί μια αληθινή γέφυρα επικοινωνίας με το κοινό. Να μπορέσουμε να γελάσουμε μαζί, να συγκινηθούμε μαζί και, τελικά, να μοιραστούμε την ίδια εμπειρία.

«Η δημιουργία είναι ζωή»
Μετά από περισσότερα από σαράντα χρόνια στο θέατρο και την τηλεόραση, τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας δημιουργεί το ίδιο δημιουργικό άγχος πριν βγείτε στη σκηνή;

Το δημιουργικό άγχος δεν φεύγει ποτέ. Και πιστεύω πως δεν πρέπει να φεύγει ποτέ.

Ένας ηθοποιός που αγαπά πραγματικά αυτό που κάνει δεν μπορεί να μην κουβαλά μέσα του αυτό το μικρό σαράκι πριν από κάθε παράσταση.

Είναι, όμως, ένα άγχος που με κρατά ζωντανό. Με κρατά ενεργό, διαθέσιμο και σε εγρήγορση.

Η δημιουργία είναι ζωή. Όσο δημιουργεί ο άνθρωπος, εξελίσσεται. Όταν σταματήσει να δημιουργεί, είναι σαν να σταματά να ζει. Κι εγώ δεν θέλω ποτέ να σταματήσω να ζω μέσα από αυτό που αγαπώ.

«Κάθε έργο αποκαλύπτει μια νέα πλευρά»
Υπάρχει κάποια πτυχή της προσωπικότητάς σας ή της υποκριτικής σας που θα θέλατε ακόμη να αναδείξετε μέσα από έναν ρόλο;

Ποιος μπορεί να το γνωρίζει αυτό;

Τα ίδια τα έργα είναι εκείνα που αποκαλύπτουν κάθε φορά μια καινούργια πλευρά ενός ηθοποιού.

Νιώθω ευγνωμοσύνη γιατί στη διαδρομή μου μού δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να δοκιμαστώ σε διαφορετικούς κόσμους και διαφορετικούς χαρακτήρες.

Εύχομαι να συνεχίσουν να μου δίνονται τέτοιες ευκαιρίες. Γιατί, μέσα από κάθε νέο ρόλο, ανακαλύπτω κάτι καινούργιο όχι μόνο για τον ήρωα, αλλά και για τον ίδιο μου τον εαυτό.

«Ας αφήσουμε τον θεατή να το ανακαλύψει»
Αν κάποιος έρθει στις «Εκκλησιάζουσες» πιστεύοντας ότι θα δει απλώς ακόμη μία κωμωδία του Αριστοφάνη, σε ποια στιγμή θα καταλάβει ότι τελικά παρακολουθεί κάτι πολύ πιο σύγχρονο;

Νομίζω στο φινάλε.

Δεν θέλω, όμως, να αποκαλύψω περισσότερα.

Μια φίλη μου, όταν είδε την παράσταση, μου είπε πως δεν περίμενε ποτέ ότι θα έβλεπε τις Εκκλησιάζουσες με αυτόν τον τρόπο.

Αυτό, για μένα, λέει πολλά.

Δεν θέλω να προκαταλάβω το συναίσθημα του θεατή. Προτιμώ να τον αφήσω να κάνει το δικό του ταξίδι και να ανακαλύψει μόνος του όσα έχει να του πει αυτή η παράσταση.

«Το θέατρο είναι συναίσθημα»
Γιατί πιστεύετε ότι οι «Εκκλησιάζουσες» δεν είναι απλώς μία ακόμη καλοκαιρινή παράσταση, αλλά μια εμπειρία που αξίζει να ζήσει κανείς;

Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως πρόκειται για μια έντιμη δουλειά.

Μια δουλειά που γεννήθηκε μέσα από συλλογική προσπάθεια, με κόπο, επιμονή και μεγάλη αγάπη.

Τα πρώτα δείγματα μάς έδειξαν ότι ο κόσμος συγκινήθηκε πραγματικά.

Και όταν λέω συγκινήθηκε, δεν εννοώ μόνο ότι γέλασε ή μόνο ότι δάκρυσε.

Εννοώ ότι γέλασε, σκέφτηκε, συγκινήθηκε, προβληματίστηκε.

Έζησε ένα σύνολο συναισθημάτων.

Και τελικά, αυτό δεν είναι το ζητούμενο κάθε θεατρικής παράστασης; Να βγαίνει ο θεατής από το θέατρο έχοντας νιώσει κάτι αληθινό.

Οι «Εκκλησιάζουσες | Γυναίκες στην Εξουσία» ταξιδεύουν αυτό το καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα, αποδεικνύοντας πως ο Αριστοφάνης εξακολουθεί να μας κοιτάζει κατάματα. Και ίσως, περισσότερο από ποτέ, να μας αφορά.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.