Καρβέλας – Βίσση: Σε ποιον ανήκουν τα τραγούδια που δημιούργησαν την “απόλυτη Ελληνίδα σταρ”

Η φράση “Τα 47 από τα 50 τραγούδια που ερμήνευσε είναι δικές μου δημιουργίες” του Νίκου Καρβέλα στην ανακοίνωσή του για την ‘Αννα Βίσση, δεν ήταν τυχαία

“Τα 47 από τα 50 τραγούδια που ερμήνευσε είναι δικές μου δημιουργίες”, αναφέρεται, μέσα σε όλα, στην αιχμηρή ανακοίνωση του Νίκου Καρβέλα για την Άννα Βίσση. Η συγκεκριμένη επισήμανση του τραγουδοποιού, δεν ήταν τυχαία.

Ο Καρβέλας υπογράμμισε στην ανακοίνωσή του ότι έχει “συνθέσει, γράψει και ενορχηστρώσει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το σύνολο της δισκογραφίας της”, σημειώνοντας στη συνέχεια ότι η κοινή πορεία με τη Βίσση “έχει αποτυπωθεί μέχρι σήμερα σε όλες τις συναυλίες και εμφανίσεις της Άννας, όπως αποτυπώθηκε και στην επιλογή των τραγουδιών της συναυλίας στο ΟΑΚΑ”, για να καταλήξει σε αυτό που ήδη αναφέρθηκε ότι “τα 47 από τα 50 τραγούδια που ερμήνευσε η Άννα είναι δικές μου δημιουργίες”.

Από τη στιγμή που έγινε γνωστό πως οι δύο “αιώνιοι” της ελληνικής μουσικής σκηνής βρίσκονται σε σφοδρή αντιπαράθεση, αυτό το ερώτημα προκύπτει εύλογα. Μπορεί, όμως, ο γνωστός τραγουδοποιός να απαγορεύσει διά νόμου στην Άννα Βίσση να ερμηνεύει τις επιτυχίες που την έκαναν “απόλυτη Ελληνίδα σταρ”;

Νίκος Καρβέλας – Άννα Βίσση: Τι προβλέπει η νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας, ο δημιουργός ενός μουσικού έργου έχει καταρχήν το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπει ή να απαγορεύει ορισμένες μορφές χρήσης του έργου του. Βασική νομοθεσία είναι ο Ν. 2121/1993 “Πνευματική Ιδιοκτησία, Συγγενικά Δικαιώματα και Πολιτιστικά Θέματα”, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει.

Ειδικότερα, το άρθρο 3 παρ. 1 του Ν. 2121/1993 προβλέπει ότι το περιουσιακό δικαίωμα δίνει στον δημιουργό, μεταξύ άλλων, την εξουσία να επιτρέπει ή να απαγορεύει τη δημόσια εκτέλεση του έργου. Επομένως, η δημόσια εκτέλεση ενός τραγουδιού αποτελεί πράξη που καταρχήν υπάγεται στο αποκλειστικό δικαίωμα του δημιουργού.

Ο ίδιος νόμος διευκρινίζει ότι ως “δημόσια” θεωρείται η εκτέλεση ή παρουσίαση που καθιστά το έργο προσιτό σε κύκλο προσώπων ευρύτερο από τον στενό κύκλο της οικογένειας και το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον. Συνεπώς, μια εμφάνιση τραγουδιστή σε συναυλία, νυχτερινό κέντρο, μουσική σκηνή ή άλλη δημόσια εκδήλωση μπορεί να αποτελεί δημόσια εκτέλεση του έργου.

Άρα, καταρχήν ο συνθέτης-στιχουργός μπορεί να ζητήσει να μην εκτελείται δημόσια ένα τραγούδι του, εφόσον εξακολουθεί να έχει το σχετικό δικαίωμα και δεν το έχει παραχωρήσει ή μεταβιβάσει με τρόπο που να εμποδίζει την απαγόρευση.

Ωστόσο, το ζήτημα δεν κρίνεται μόνο από το ποιος έγραψε το τραγούδι. Ιδιαίτερη σημασία έχει εάν ο δημιουργός έχει αναθέσει τη διαχείριση των δικαιωμάτων του σε οργανισμό συλλογικής διαχείρισης ή έχει συνάψει κάποια σύμβαση με τρίτο. Επίσης, πρέπει να εξεταστεί ακριβώς ποιο δικαίωμα έχει παραχωρηθεί και για ποια χρήση. Ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΟΠΙ) διαθέτει μάλιστα ειδικούς μορφότυπους για τη χρήση μουσικών έργων, μεταξύ άλλων για δημόσια εκτέλεση και διαδικτυακή χρήση.

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια του άρθρου