Θέατρο στον Τύρναβο το 1909

Γράφει ο Ιωάννης Ν. Γιαννούλας, φιλόλογος και ιστορικός ερευνητής

Η παράσταση του δραματικού ειδυλλίου «Γκόλφω» τελείωνε ως εξής:

Με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα και δάκρυα στα μάτια αντάμειψαν οι θεατές την ερασιτεχνική ομάδα θεάτρου «φιλοτίμων και φιλομούσων νέων της κωμοπόλεως του Τυρνάβου» στην ευεργετική παράσταση «Γκόλφω» (του Σπυρίδωνα Περεσιάδη,1894), που δόθηκε το απόγευμα της Κυριακής 18 /31 νέο ημερ. Οκτωβρίου 1909 στο καφενείο του κ. Νούλη στην πλατεία Τυρνάβου. Στην καλλιτεχνική αυτή εσπερίδα «παρευρέθη η καλλιτέρα μερίς της κοινωνίας του Τυρνάβου», η οποία προφανώς για εκείνη την εποχή θα είχε την εξοικείωση και την ωριμότητα να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση. Η παράσταση είχε «μεγάλην επιτυχίαν», καθώς «κατευχαρίστησε τους παρισταμένους η ωραία υπόκρισις των λαβόντων εις αυτήν μέρος ερασιτεχνών», όπως μας ενημερώνουν οι εβδομαδιαίες εφημερίδες της Λάρισας «Λάρισα» και «Μικρά».

Ήδη, από το 1900 υπήρχε στη Λάρισα ένας σπουδαίος ερασιτεχνικός δραματικός σύλλογος, «Ο Σοφοκλής», αλλά και μικρές θεατρικές ομάδες αθλητικών συλλόγων. Λίγο αργότερα εμφανίζονται ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες και περιφερειακά, όπως στον Τύρναβο και τον Αμπελώνα (δες άρθρο με τίτλο «Θέατρο στο Καζακλάρ του 1909»). Εξάλλου, και πριν το 1900 πολλοί ελληνικοί και μη θίασοι επισκέπτονταν και έδιναν παραστάσεις σ’ ολόκληρη τη Θεσσαλία από τα τέλη του 19^ου αιώνα.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1880 η ελληνική καλλιτεχνική ζωή πλουτίζεται με δύο νέα θεατρικά είδη, το κωμειδύλλιο από το 1889 και το δραματικό ειδύλλιο από το 1891, εξαιτίας  των εξελίξεων που συντελούνται σε πολλά επίπεδα της κοινωνικής και πνευματικής ζωής του τόπου. Η λογοτεχνική γενιά του 1880 προέβαλε την ηθογραφία, τον ρεαλισμό και τον νατουραλισμό. Στο θέατρο επικράτησε το κωμειδύλλιο, μία διασκεδαστική απλοϊκή ηθογραφία επιφανειακού «ρεαλισμού» με κωμικά και δραματικά στοιχεία που συνοδεύονται από μουσική και τραγούδια (Δημ. Κορομηλάς «Η τύχη της Μαρούλας», 1889) και το δραματικό ειδύλλιο (Δημ. Κορομηλάς «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας», 1891 – Π. Μελεσσιώτης «Χάιδω η λυγερή», 1892 και «Θυμιούλα η Γαλαξιδιώτισσα», 1893 – Σπ. Περεσιάδης «Η Γκόλφω», 1894).

Το δραματικό ειδύλλιο, ένα δημοφιλές είδος του νεοελληνικού θεάτρου, συνδυάζει την πλοκή της ερωτικής ιστορίας με έντονα δραματικά ή τραγικά στοιχεία και με φόντο την ελληνική ύπαιθρο, σε συνδυασμό με παραδοσιακή μουσική , τραγούδι και χορό. Τα δραματικά ειδύλλια, έμμετρα σε 15σύλλαβους στίχους, ζωντανεύουν το ύφος του δημοτικού τραγουδιού και τα κείμενά τους μεταφέρουν στη δραματική κλίμακα μια άλλη τάση της ελληνικής ηθογραφίας, την ποίηση «του χωριού και της στάνης», τα αγνά ήθη και τη φυσική ζωή της υπαίθρου , όπως συμβαίνει και στους στίχους του ποιητή Κώστα Κρυστάλλη.

Η ευγενής πρωτοβουλία της θεατρικής παράστασης «Γκόλφω» από τους νέους του Τυρνάβου αποσκοπούσε σε ένα αξιέπαινο σκοπό με κοινωνικό αποτύπωμα. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα η συγκέντρωση των χρημάτων από τις παραστάσεις (αυτή  την Κυριακή συγκέντρωσαν 250 δραχμές) θα βοηθούσαν στην ίδρυση σχολικού σκοπευτηρίου, που με το χρόνο επρόκειτο να μεταβληθεί σε γενικό σκοπευτήριο. « εις το οποίον θα γυμνάζονται πάντες οι βουλόμενοι εκ των Τυρναβιτών». Η ευγενής αυτή πράξη συγκίνησε τον δημοσιογράφο, ο οποίος εύχεται να συμβεί κάτι ανάλογο και στη Λάρισα. Ας σημειώσουμε πως ο Τύρναβος διέθετε από το 1899 γυμναστήριο σε ευρύχωρο και κεντρικό οικόπεδο και από το 1900 γίνονταν κάθε Κυριακή αθλητικοί αγώνες στο τρέξιμο, στο πήδημα και στο λιθάρι.

Στη συνέχεια δόθηκαν και άλλες παραστάσεις, όπως η «Τόσκα» (μελοδραματικό έργο του Βικτοριέν Σαρντού, 1887) και «Η Σκλάβα» (πατριωτικό μελοδραματικό έργο του Σπυρίδωνα Περεσιάδη, 1895).