Αποχαιρετώντας έναν φίλο

Γράφει ο Μάκης Ρεβήσιος για την απώλεια του Τάκη Μαργαρίτη

Αποχαιρέτησα τη Δευτέρα όχι απλώς έναν φίλο, αλλά ένα κομμάτι από τη ζωή μου.
Έναν άνθρωπο που γνώρισα παιδί, τότε που όλα ήταν πιο απλά, πιο αθώα, πιο αληθινά. Στα χρόνια της εφηβείας που μεγαλώσαμε με γέλια, πειράγματα, όνειρα.

Θυμάμαι τις άπειρες βραδιές στα ταβερνάκια τις εποχής που ξενυχτάγαμε με τις μουσικές του φίλου μας του Νίκου του Γάλλου, (αυτές που σου έβαζε η κόρη σου η Βαγγελιώ στο κρεβάτι του πόνου), τώρα που θα τον συναντήσεις θα ξανατραγουδήσετε πάλι το «Χαράματα η ώρα 3, θα’ ρθώ να σε ξυπνήσω» που σου άρεσε πολύ.

Θυμάμαι εκείνες τις νυχτερινές εξορμήσεις μας στα παράλια του νομού, που κρατούσαν μέχρι αργά το ξημέρωμα και νομίζαμε πως ο κόσμος μας ανήκει.

Η φιλία μας άντεξε στον χρόνο. Δεν τη λύγισαν ούτε οι αποστάσεις, ούτε οι αλλαγές, ούτε τα δύσκολα. Γιατί ήταν από εκείνες τις σχέσεις που δεν χρειάζονται πολλά λόγια – μόνο παρουσία.
Ήταν άνθρωπος σπάνιος. Από αυτούς που βοηθούν χωρίς να ρωτούν «τι θα πάρω πίσω». Πάντα εκεί, πάντα πρόθυμος, πάντα με ένα χαμόγελο που σου έδινε κουράγιο ακόμα κι όταν ο ίδιος πονούσε. Έδινε αγάπη αθόρυβα, χωρίς επίδειξη. Και αυτό, τον έκανε μεγάλο.

Θα λείψεις Τάκη… Θα λείψεις σε μένα. Θα λείψεις σε όλους μας. Στην παρέα μας, στον Αδερφό σου τον Αντώνη, στον Γιάννη που όταν ήθελες να τον “πειράξεις” τον αποκαλούσες με το παρατσούκλι που του είχες βγάλει, στον Αποστόλη και στους άλλους της παρέας.

Θα υπάρχεις όμως στις αναμνήσεις μας, στις στιγμές που από εδώ και πέρα θα έχουν μια καρέκλα άδεια. Αλλά θα είσαι παρών – σε κάθε ιστορία που θα λέμε, σε κάθε γέλιο που θα μας θυμίζει τα παλιά, σε κάθε «θυμάσαι τότε που…».

Καλό ταξίδι, φίλε μου Τάκη Μαργαρίτη…
Σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας χάρισες.
Για τη φιλία σου. Για την ψυχή σου. Για το φως σου.

Δεν σε αποχαιρετώ.
Σε κρατάω μέσα μου.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.