Ελλάδα: Η ανάπτυξη του ενός και η πάλη των εννέα
Κάθε φορά που η κυβέρνηση παρουσιάζει νέα οικονομικά στοιχεία, η εικόνα μοιάζει σχεδόν θριαμβευτική: ΑΕΠ, επενδύσεις, χρηματιστήριο, αναβαθμίσεις από οίκους αξιολόγησης, τουριστικά έσοδα. Οι αριθμοί παρατάσσονται ο ένας δίπλα στον άλλο για να αποδείξουν ότι η χώρα προοδεύει…
Το ερώτημα είναι απλό: Ποια χώρα;
Διότι η Ελλάδα που εμφανίζεται στα στατιστικά στοιχεία δεν είναι η ίδια Ελλάδα που συναντά κανείς στο σούπερ μάρκετ, στις πολυκατοικίες, στα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, στους λογαριασμούς ρεύματος και στα πορτοφόλια των πολιτών.
Η κυβέρνηση ζητά από τους πολίτες να πιστέψουν τους αριθμούς. Οι πολίτες, όμως, εμπιστεύονται την καθημερινή τους εμπειρία. Και η εμπειρία αυτή λέει κάτι διαφορετικό.
Η πραγματικότητα που βιώνουν οι πολλοί
Το ενοίκιο καταναλώνει ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος. Η αγορά κατοικίας έχει γίνει απρόσιτη για μια ολόκληρη γενιά. Οι ελάχιστες… αυξήσεις στους μισθούς εξανεμίζονται πριν καν φτάσουν στον τραπεζικό λογαριασμό. Η αποταμίευση αποτελεί εξαίρεση και όχι κανόνα.
Γι’ αυτό πολλοί πολίτες ακούνε για «ανάπτυξη» και δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτήν.
Η κυβέρνηση αγαπά τους μέσους όρους. Οι μέσοι όροι όμως δεν μπορούν να κρύψουν τις τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες!
Η πολυκατοικία των δέκα ενοίκων
Αν σε μια πολυκατοικία δέκα ανθρώπων, ο ένας (1) γίνει πολύ πλουσιότερος, η πολυκατοικία εμφανίζεται συνολικά πλουσιότερη.
Η εικόνα αυτή αποτυπώνει με απλό τρόπο τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ανισότητα. Ο συνολικός πλούτος αυξάνεται, αλλά τα οφέλη του δεν κατανέμονται ισότιμα.
Οι στατιστικές βελτιώνονται. Οι μέσοι όροι ανεβαίνουν. Οι παρουσιάσεις γίνονται πιο εντυπωσιακές.
Οι υπόλοιποι εννέα (9) όμως, εξακολουθούν να ζουν ακριβώς όπως πριν. Ή και χειρότερα.
Διότι οι πολίτες δεν ζουν μέσα σε ποσοστά ανάπτυξης. Ζουν μέσα σε σπίτια, πληρώνουν λογαριασμούς, αγοράζουν τρόφιμα και προσπαθούν να σχεδιάσουν το μέλλον των παιδιών τους.
Οι δείκτες και η καθημερινότητα δεν είναι το ίδιο πράγμα
Για τον άνθρωπο που δεν μπορεί να νοικιάσει ένα αξιοπρεπές σπίτι, η αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μοιάζει μακρινή υπόθεση.
Για τον εργαζόμενο που βλέπει τον μισθό του να εξαντλείται στα βασικά, πριν τελειώσει ο μήνας, οι πανηγυρισμοί για τα ρεκόρ του τουρισμού ακούγονται σαν συζήτηση που αφορά κάποιον άλλον.
Το πρόβλημα επομένως είναι ότι η κυβέρνηση παρουσιάζει του αριθμούς ως απόδειξη μιας ευημερίας, η οποία όμως “αγγίζει” μόνο τους λίγους, αφού η ανισότητα συνεχώς διευρύνεται.
Ίσως τελικά η πιο ακριβής περιγραφή της σημερινής Ελλάδας δεν είναι η «ισχυρή ανάπτυξη», όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά μια χώρα που γιορτάζει τους μέσους όρους της, ενώ οι πολλοί παλεύουν με την πραγματικότητά τους.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, για εκατομμύρια πολίτες, οι δείκτες αυτοί δεν μεταφράζονται σε καλύτερη ζωή, μεγαλύτερη ασφάλεια ή περισσότερες ευκαιρίες. Και όταν η ανισότητα μεγαλώνει, η “ανάπτυξη” γίνεται προνόμιο των …ελάχιστων.
Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.
▌ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΣΗΜΕΡΑ
