Η Αγωνιστική Παρέμβαση Λάρισας για το αποτέλεσμα στις εκλογές αντιπροσώπων στο συνέδριο της ΟΛΜΕ

Πρέπει γι’ αυτό να ευχαριστήσουμε ειλικρινά τους συναδέλφους που μας στήριξαν για μια ακόμα φορά. Συνολικά πάντως δεν υπάρχει κανένας λόγος πανηγυρισμού. Η κατάσταση ίδια και οι γενικότεροι συσχετισμοί απαράλλαχτοι.

Μέσα στο σκοτεινό οικονομικό και πολιτικό τοπίο, παρά την από όλους ορατή διαφθορά και σαπίλα του συστήματος, οι τοπικοί αντιπρόσωποι του κυβερνητικού συνδικαλισμού κατήγαγαν και πάλι νίκες λαμπρές.

Η αφόρητη δυσωδία του συστήματος έχει από καιρό καλύψει την χώρα. Σε αντίθεση, μάλιστα, με άλλες περιπτώσεις όπου ακόμα αναζητούν την αιτία της δυσωδίας, εδώ είναι γνωστή σε όλους. Κι όμως παραμένουμε στο ίδιο έργο θεατές. Κι εδώ, κατά την γνώμη μας, εντοπίζεται και μία από τις βασικές ρίζες του προβλήματος, στην λέξη “θεατές”.

Στην “αναχώρηση” των συναδέλφων από τις μαζικές διαδικασίες. Στην αποχή που είναι τόση ώστε οι μειοψηφίες να εμφανίζονται ως θηριώδεις πλειοψηφίες. Για μας είναι επιτακτική ανάγκη, καθήκον θα λέγαμε, να αντιπαλέψουμε αυτή την πραγματικότητα στην συνδικαλιστική έκφραση του σωματείου μας.

Ειδικά οι δυνάμεις που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα – κυρίως εκείνες που το εννοούν κιόλας – πρέπει να δώσουν την μάχη της έκφρασης των συναδέλφων, της κινητοποίησής τους μπροστά στα οξυμένα προβλήματα που είναι κοινά για την συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου.

Ως παράταξη δεν έχουμε κανένα λόγο να πανηγυρίσουμε για καμιά κατάταξη. Το βασικό μας μέλημα πρέπει να είναι το ζωντάνεμα των μαζικών διαδικασιών κι όχι μια αύξηση ποσοστών κερδισμένων σε μια όλο και συρρικνούμενη ενεργή βάση στο σωματείο.

Έχουμε κι άλλες φορές μιλήσει για την διαλυτική επίδραση που έχει ο συνδικαλισμός της καταγραφής, της περιχαράκωσης και της κομματικής γραμμής. Ο συνδικαλισμός που πανηγυρίζει για πρωτιές σε ομοσπονδίες και ξεχνάει να διαπιστώσει αν και πώς οι πρωτιές αυτές μεταφράστηκαν σε δράση και αποτέλεσμα.

Παρόμοια αποτελέσματα έχει και ο συνδικαλισμός του αέναου κατακερματισμού. Του βερμπαλισμού χωρίς καμιά επαφή με την πραγματικότητα στον κλάδο. Το να φύγει κανείς τόσο μπροστά που να χάσει την επαφή με τους υπόλοιπους ή ακόμα χειρότερα, να τους
ξαναβρεί τρέχοντας πίσω τους. Στον στίβο – ειδικά στις μεγάλες αποστάσεις – συμβαίνει πολύ συχνά.

Σημείωση: στην ανακοίνωση της κυβερνητικής παράταξης δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το μαύρο χιούμορ της στρογγυλοποίησης στο ακέραιο σαρανταένατακατό. (Διαβάζεται ακριβώς έτσι. Υπάρχουν αναφορές πως, όσοι κατάφεραν να το επαναλάβουν απνευστί δώδεκα φορές, κέρδισαν λαχεία και έλαβαν ως δώρα ακριβά αυτοκίνητα!)

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.