Η παρέμβαση του δημάρχου Τυρνάβου στη Γενική Συνέλευση της ΠΕΔ Θεσσαλίας

Θέλω να σταθώ σε ορισμένα ζητήματα που αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι δήμοι και οι δημότες σε ολόκληρη τη Θεσσαλία, γιατί όταν μιλάμε για τον ρόλο της Τοπικής Διοίκησης,

για τον νέο Κώδικα και για την πορεία αυτού του διοικητικού και διαχειριστικού βασικά μηχανισμού, πρέπει να ξεκινάμε από τις πραγματικές ανάγκες του λαού και από το ερώτημα αν έχουμε τα μέσα και τις δυνατότητες να τις καλύψουμε ή αν καλούμαστε απλώς να διαχειριστούμε τις συνέπειες μιας πολιτικής που μας στερεί πόρους και προσωπικό, ενώ ταυτόχρονα μας φορτώνει όλο και περισσότερες ευθύνες.

Ένα πρώτο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ΔΕΥΑ και όσα προβλέπονται στον νέο Κώδικα για τις οφειλές των δημοτών, με τα πρόστιμα, τη διαβίβαση των οφειλών στην ΑΑΔΕ και τις ευθύνες που προβλέπονται για τα στελέχη των επιχειρήσεων, όταν δεν εφαρμόζονται οι συγκεκριμένες διατάξεις.

Δηλαδή, αντί να συζητάμε πώς θα εξασφαλίσουμε φθηνό και ποιοτικό νερό για όλους, πώς θα αναβαθμίσουμε τα δίκτυα και τις υποδομές και πώς θα στηρίξουμε τις λαϊκές οικογένειες που δυσκολεύονται να ανταποκριθούν ακόμη και στις βασικές ανάγκες τους, αυστηροποιούμε τους εισπρακτικούς μηχανισμούς και μετατρέπουμε το νερό σε ακόμη μεγαλύτερο βάρος για τα νοικοκυριά.

Εμείς λέμε καθαρά ότι το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα, και δεν δεχόμαστε να παρουσιάζεται ως πρόβλημα η ανάγκη να προστατεύσουμε τους δημότες μας, την ώρα που το αυξημένο ενεργειακό κόστος και η απουσία ουσιαστικής κρατικής στήριξης επιβαρύνουν τις δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης.

Αντίστοιχα παραδείγματα μπορούμε να αραδιάσουμε πάρα πολλά από την ίδια την πείρα και τη ζωή, αλλά δεν μας επιτρέπει ο χρόνος, είναι κατανοητό το τι θέλω να πω.

Με την ευκαιρία σήμερα, θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα και στους σεισμόπληκτους του Δήμου μας, γιατί στο Δαμάσι, περισσότερα από πέντε χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό, υπάρχουν ακόμη οικογένειες που ζουν σε κοντέινερ, ενώ όσοι προσπαθούν να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους βρίσκονται αντιμέτωποι με μεγάλες καθυστερήσεις.

Η στεγαστική συνδρομή δεν ανταποκρίνεται στο σημερινό πραγματικό κόστος της οικοδομής, τα έχουμε ξαναπεί. Να θυμίσω όμως ότι πέρυσι τέτοια εποχή, κατά την επίσκεψή του στο Δαμάσι, ο υφυπουργός κ. Κατσαφάδος είχε δηλώσει ότι η τελευταία δόση αποπεράτωσης θα καταβάλλεται ακόμη και χωρίς να έχει ολοκληρωθεί το σύνολο των εργασιών, ακριβώς για να διευκολυνθούν οι σεισμόπληκτοι, όμως σήμερα κάτοικοι μάς καταγγέλλουν ότι δεν μπορούν να λάβουν την τελευταία δόση, επειδή τους ζητείται Πιστοποιητικό Ελέγχου Κατασκευής, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις που δεν έχουν ολοκληρώσει εργασίες οι οποίες προβλέπονται στην οικοδομική άδεια, επειδή απλούστατα δεν έχουν τα χρήματα να τις ολοκληρώσουν.

Εδώ, λοιπόν, υπάρχει ένα συγκεκριμένο ερώτημα που οφείλει να απαντήσει η πολιτεία: πώς θα ολοκληρώσει ο σεισμόπληκτος το σπίτι του, όταν η οικονομική του δυνατότητα έχει εξαντληθεί; Και όλα αυτά, ενώ η αρχική εξαγγελία για κάλυψη του 80% με κρατική αρωγή και του υπόλοιπου 20% με άτοκο τραπεζικό δάνειο δεν λειτούργησε στην πράξη για πολλούς δικαιούχους, που δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν το δάνειο και βρέθηκαν να πρέπει να καλύψουν με δικά τους χρήματα ένα τεράστιο κόστος.

Ανάλογη είναι η κατάσταση που βιώνουν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι της περιοχής μας, οι οποίοι μετά τις καταστροφές του Daniel εξακολουθούν να διεκδικούν αποζημιώσεις για ζημιές στο φυτικό και παραγωγικό κεφάλαιο, για απώλεια εισοδήματος και για τις συνέπειες που άφησαν πίσω τους οι πλημμύρες, ενώ προστίθενται οι ζημιές από την ακαρπία, τον περονόσπορο και τα ακραία καιρικά φαινόμενα, χωρίς να έχουν δοθεί λύσεις που να τους επιτρέπουν να συνεχίσουν να παράγουν και να ζουν από τη δουλειά τους.

Το ίδιο ισχύει για τους πληγέντες κτηνοτρόφους, που δεν χρειάζονται μόνο υποσχέσεις και αποσπασματικές ενισχύσεις, αλλά πλήρη αποζημίωση για τις καταστροφές και ουσιαστική στήριξη του εισοδήματός τους, ώστε να μπορέσουν να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
Συνάδερφοι και συναδέρφισσες,

Τα πράγματα είναι δύσκολα. Η καθημερινότητα, οι ανάγκες τρέχουν, ποια είναι όμως η δυνατότητα που έχουμε να παρέμβουμε ουσιαστικά; Πώς θα προχωρήσουμε τα αναγκαία έργα, θα συντηρήσουμε τα σχολεία, θα αναβαθμίσουμε τις υποδομές, θα καλύψουμε τις ανάγκες πολιτικής προστασίας και θα στηρίξουμε τις κοινωνικές υπηρεσίες, όταν οι αρμοδιότητες αυξάνονται, αλλά η χρηματοδότηση και το προσωπικό δεν επαρκούν; Συν τα κόστη που έχουν εκτοξευτεί στην ενέργεια και γενικότερα όμως.

Δεν γίνεται να θεωρείται αυτονόητο ότι ο δήμος πρέπει να αναλαμβάνει όλο και περισσότερες ευθύνες, χωρίς να του δίνονται οι αντίστοιχοι πόροι, και στη συνέχεια να καλείται να αναζητά έσοδα από τους ίδιους τους δημότες για να καλύψει τα κενά που δημιουργούνται. Αυτή τη λογική την απορρίπτουμε…

Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο που εντείνονται οι πολεμικοί ανταγωνισμοί και η χώρα εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε επικίνδυνους σχεδιασμούς, με τεράστιους πόρους να κατευθύνονται σε στρατιωτικές δαπάνες, ενώ για τις ανάγκες των δήμων, για την αντισεισμική θωράκιση των σχολείων, για τις υποδομές, για την αποκατάσταση των πληγέντων και για τη στήριξη των λαϊκών οικογενειών ακούμε διαρκώς ότι πρέπει να προσαρμοστούμε στα δημοσιονομικά περιθώρια. Εμείς λέμε ότι οι ανάγκες των ανθρώπων δεν μπορούν να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ούτε να αντιμετωπίζονται ως κόστος.

Γι’ αυτό και η συζήτηση για τον νέο Κώδικα, για το πλαίσιο μέσα στο οποίο είμαστε αναγκασμένοι να κινηθούμε, όλες οι γεωπολιτικές εξελίξεις, συνιστά μια βαθιά πολιτική συζήτηση για το ποιος πληρώνει…, σε ποιόν τελικά χρεώνεται ο λογαριασμός για βασικές και διευρυμένες ανάγκες στη σημερινή εποχή.

Εμείς δεν δεχόμαστε την ανταποδοτικότητα, που μεταφέρει βάρη στους δημότες, τη λογική της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης και αντιμετωπίζει τους δήμους ως μηχανισμούς είσπραξης και εφαρμογής κεντρικών αποφάσεων, αντί να τους εξασφαλίζει τα μέσα για να υπηρετούν τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.

Απαιτούμε επαρκή και σταθερή κρατική χρηματοδότηση, μόνιμο προσωπικό σε όλες τις αναγκαίες υπηρεσίες, έργα και υποδομές με βάση τις ανάγκες των κατοίκων, ουσιαστική προστασία των σεισμόπληκτων, των πλημμυροπαθών, των αγροτών και των κτηνοτρόφων και υπηρεσίες που δεν θα λειτουργούν με την ανταποδοτικότητα και την εισπραξιμότητα από τους πολλούς. Για τη διασφάλιση των κερδών των λίγων.

Για εμάς, άλλα είναι τα ζητούμενα. Αυτά αναδεικνύουμε, με αυτά συγκρουόμαστε. Αρνούμαστε αυτή τη διαχειριστή λογική και διεκδικούμε τους αναγκαίους πόρους, τις υποδομές και τις υπηρεσίες που δικαιούνται οι δημότες μας.

Και σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε στο πλευρό του λαού, με τις διεκδικήσεις και τους αγώνες του. Μαζί με το μαζικό λαϊκό κίνημα και τους φορείς του.