Μαρία Παπαγεωργίου: Η τέχνη δεν πρέπει να φοβάται να προκαλεί

Διαβάστε τη συζήτηση για τη μουσική ως πράξη αγάπης, παρουσίας και συλλογικής ανάσας:

Επιστρέφετε στη σκηνή με full band και ένα πρόγραμμα που χωράει παρελθόν, παρόν και ό,τι έρχεται. Τι έχει μεγαλύτερο βάρος για εσάς σε αυτή τη συναυλία: η διαδρομή ή το τώρα;

Είναι μαγική αυτή η ισορροπία που καλούμαστε να κρατήσουμε. Η διαδρομή μέχρι το σήμερα είναι εκείνη που μας δομεί, μας εμπεριέχει και εν τέλει αποκαλύπτει την αλήθεια μας. Ταυτόχρονα όμως, η σύνδεση με το τώρα ,ειδικά στις εποχές που ζούμε, είναι εξίσου καθοριστική.

Στις συναυλίες αυτό μεταφράζεται σε μικρές κοινότητες που γεννιούνται με κοινό παρονομαστή τη σύνδεση με το παρόν και την αλήθεια της στιγμής. Κάπως έτσι, οι συναυλίες μοιάζουν με μικρά μαγικά φίλτρα, που στοχεύουν έστω και για λίγο στην ευτυχία.

Στο live συνυπάρχουν Θεοδωράκης, Μικρούτσικος, προσωπικά τραγούδια και νέο υλικό. Πώς κρατάτε αυτή την ισορροπία χωρίς να «βαραίνει» η σκηνή;

Κοίτα, δε σου κρύβω πως το να κρατήσεις μια ισορροπία ανάμεσα στα είδη και τις υφές των τραγουδιών, αλλά και ανάμεσα στους παλιούς συνθέτες, τα παραδοσιακά τραγούδια και σε όσα η γενιά μας έχει ανάγκη να εκφράσει,  είναι ίσως από τις πιο δύσκολες προκλήσεις όταν ετοιμάζω ένα πρόγραμμα.

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια παράγω δίσκους και το δικό μου υλικό είναι πια μεγάλο. Την ίδια στιγμή όμως, ένα σημαντικό κομμάτι της μουσικής μου διαδρομής είναι βαθιά συνδεδεμένο με τις εκτελέσεις και τις επανεκτελέσεις τραγουδιών άλλων τραγουδοποιών και συνθετών.

Προσπαθώ, λοιπόν, να συνυπάρχουν πάντα τα τραγούδια που ο κόσμος περιμένει να ακούσει με την ανάγκη μου να κάνω κάθε φορά μια καινούργια πρόταση που πιστεύω πως αξίζει να ακουστεί.

Λέτε ότι οι συναυλίες σας δεν αναπαράγουν αλλά αφηγούνται. Υπάρχει κάτι που πλέον δεν θέλετε να αφηγείστε επί σκηνής, όσο κι αν το αγαπά το κοινό;

Νομίζω πως το δύσκολο δεν είναι να αποφύγεις κάτι που αγαπάει το κοινό. Το δύσκολο είναι να εμπεριέχεις κάτι που ξέρεις ότι μπορεί να προκαλέσει το ακροατήριο. Και όχι για να το προκαλέσει αυτό καθαυτό, όχι για να γίνει αυτοσκοπός, αλλά για να ενσωματώσεις μέσα στην τέχνη το ρίσκο της έκφρασης. Ένα ρίσκο που όμως έχει ως απώτερο στόχο να κάνει τον κόσμο ομορφότερο.

Η αλήθεια είναι ότι όταν ξέρεις πως ένας άνθρωπος θέλει να ακούσει ένα συγκεκριμένο τραγούδι και μάλιστα με έναν συγκεκριμένο τρόπο, είναι δύσκολο κι εσύ να το αλλάξεις ή να το παραλείψεις.

Παρουσιάζετε ήδη τραγούδια από τον νέο σας δίσκο πριν κυκλοφορήσει. Τι σας λέει το live για αυτά τα τραγούδια που δεν μπορεί να σας πει το στούντιο;

Η συναυλία λέει σίγουρα την αλήθεια, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι αν ένα τραγούδι δεν πάει καλά στο λάιβ δεν είναι και καλό . Ούτως ή άλλως, τα τραγούδια της δισκογραφίας μου δεν προμοτάρονται ιδιαίτερα, πέρα από ένα απλό post. Ίσως αυτό να μην είναι επικοινωνιακά ορθό, αλλά όπως λέει και ο τίτλος του καινούργιου άλμπουμ, ίσως να είμαι ο τελευταίος αναλογικός άνθρωπος.

Η συναυλία, λοιπόν, είναι η στιγμή που καταλαβαίνω αν ένα τραγούδι είναι ωραίο, δηλαδή αν είναι στην ώρα του. Αυτό με ησυχάζει. Ξέρω μέσα μου ότι κάποια τραγούδια μπορεί να μην ακουστούν τώρα, αλλά μπορούν να έρθουν στο προσκήνιο αργότερα. Άλλωστε, εμείς συνεχίζουμε να είμαστε εργάτες.

Οι συναυλίες σας ζητούν ακρόαση και παρουσία. Τι ελπίζετε να κρατήσει μαζί του κάποιος φεύγοντας από αυτή τη βραδιά;

Την αγάπη βιωμένη. Την ελπίδα ότι ο κόσμος στέκεται ακόμα ενωμένος. Και την έμπνευση ότι μπορεί να γίνει καλύτερος άνθρωπος ή έστω να μπει στη διαδικασία να το αναζητήσει.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.