Ο Ευριπίδης Κουτσίνας συζητά με τον Γιώργο Χατζηπαύλου για την κωμωδία, την καθημερινότητα και το ρεαλισμό

Μια συνέντευξη που κινείται ανάμεσα στη σκηνή και την πραγματικότητα, εκεί όπου το γέλιο συναντά την παρατήρηση και η κωμωδία αποκαλύπτει όσα συνήθως μένουν εκτός κάδρου.

Αν αφαιρούσες από το stand-up το γέλιο και κρατούσες μόνο την αλήθεια που υπάρχει από κάτω του, αυτό που μένει θα ήταν πιο κοντά σε κάτι άβολο ή σε κάτι λυτρωτικό; Και εσύ προσωπικά, πού αντέχεις να σταθείς χωρίς το “αστείο”;

Χωρίς το κωμικό σχόλιο θα ήταν απλά ρεαλισμός. Το λυτρωτικό κομμάτι υπάρχει χάρη στην κωμωδία. Γελώντας με κάτι το αποδυναμώνεις έστω και προσωρινά. Οπότε δεν σκέφτομαι αν αντέχω ή όχι την πραγματικότητα χωρίς την κωμωδία, εφόσον είμαι αναγκασμένος να την ζω έτσι, αλλά την βλέπω σαν τη βάση για να χτίσω ένα αστείο. Οπότε η κωμωδία τη χρειάζεται γιατί βασίζεται 100% σε αυτή.

Έχεις χτίσει μια πορεία βασισμένη στην παρατήρηση της καθημερινότητας. Υπήρξε στιγμή που συνειδητοποίησες ότι δεν παρατηρείς πια απλώς τη ζωή, αλλά τη “μεταφράζεις” αυτόματα σε υλικό για σκηνή; Σε ενοχλεί αυτό ή είναι μέρος της δουλειάς;

Είναι μια πάγια κατάσταση που δεν με ενόχλησε ποτέ στην καθημερινότητα. Ίσως μερικές φορές να με αποσυντονίζει κάπως όταν βλέπω ή διαβάζω κάτι και πρέπει να διακόψω για να κρατήσω μια σημείωση αλλά πλέον με το κινητό δίπλα, απλά ηχογραφώ τη σημείωση και συνεχίζω.

Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, απευθύνεσαι στο κοινό ή στην εκδοχή του εαυτού σου που κάποτε φοβόταν να μιλήσει δημόσια; Αν αυτός ο “παλιός εαυτός” σε έβλεπε σήμερα, θα γελούσε ή θα σε αμφισβητούσε;

Πάντα ο στόχος είναι να επικοινωνήσω με τον κόσμο μέσα από τα αστεία. Από την αρχή αυτή ήταν η διαδικασία. Ο παλιός μου εαυτός νομίζω θα ήταν ικανοποιημένος εφόσον πρακτικά εκείνος επέλεξε το stand-up.

Το stand-up στην Ελλάδα έχει πλέον αποκτήσει ταυτότητα και κοινό. Εσύ έχεις υπάρξει από τους ανθρώπους που το διαμόρφωσαν. Νιώθεις ποτέ ότι το είδος έχει προχωρήσει πιο γρήγορα από εσένα και ότι πλέον πρέπει να το “παρακολουθείς” αντί να το οδηγείς;

Μία τέχνη προάγεται και αλλάζει συνολικά, από πολλούς κι όχι από έναν μόνο. Μπορεί να έτυχε την εποχή που ξεκίνησα να υπήρχε περιθώριο διαμόρφωσης αλλά δεν ένιωσα ποτέ ότι οδήγησα μόνος μου κάπου το είδος, απλώς ο στόχος ήταν να βρίσκω τους καλύτερους όρους και συνθήκες κάθε φορά. Οπότε αν έκανα κάτι που βοήθησε άλλους, ταυτόχρονα έγιναν κι από άλλους πράγματα που βοήθησαν εμένα. Σήμερα ισχύει το ίδιο ακριβώς μόνο που πλέον το ενδιαφέρον μου είναι στραμμένο κυρίως στο περιεχόμενο και τη δομή των παραστάσεων.

Στο Larissa Comedy Festival στις 23 Μαΐου, συμμετέχεις σε μια βραδιά που συγκεντρώνει διαφορετικές φωνές της ελληνικής κωμωδίας. Αν η Λάρισα για μία βραδιά γίνει καθρέφτης της σκηνής αυτής, τι θα ήθελες να δείχνει αυτός ο καθρέφτης για την ίδια την κωμωδία σήμερα — και τι φοβάσαι ότι μπορεί να αποκαλύψει για όσους γελούν και για όσους τους κάνουν να γελούν;

Δεν ξέρω τι μπορεί να αποκαλύψει, αυτό μάλλον το διαπιστώνει κανείς μέσα στην παράσταση. Εκεί βρίσκεται και το ενδιαφέρον, ότι κάθε φορά, ανακαλύπτεις διαφορετικά θέματα και διαφορετικές ενέργειες κωμικών. Ο καθρέφτης μιας σκηνής είναι οι άνθρωποι που μοιράζονται τη δημιουργικότητά τους. Οπότε αν κρατήσεις τις προσδοκίες σου έκτος κι αφήσεις τους κωμικούς να σε βάλουν πάνω στη σκέψη τους θα είσαι μέρος μια πολύ ωραίας βραδιάς χωρίς ανησυχία ή φόβο για όσα και όσους μας κάνουν να γελάμε.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.