Όταν η βοήθεια των γονιών στα ενήλικα παιδιά γίνεται ανάγκη

Όταν ο ρόλος του γονιού γίνεται ταυτότητα

Για πολλούς ανθρώπους, η γονεϊκότητα δεν είναι απλώς ένας ρόλος αλλά ένα βασικό κομμάτι της ταυτότητάς τους. Ειδικά για γονείς που αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους στην ανατροφή των παιδιών, η στιγμή που αυτά ενηλικιώνονται και ανεξαρτητοποιούνται μπορεί να είναι δύσκολη.

Η αποχώρηση των παιδιών από το σπίτι, η συνταξιοδότηση ή οι αλλαγές που φέρνει η ηλικία συχνά δημιουργούν ένα αίσθημα κενού. Όταν ένας γονιός έχει βασίσει μεγάλο μέρος της αξίας του στο να φροντίζει ή να καθοδηγεί τα παιδιά του, η ανεξαρτησία τους μπορεί να βιωθεί σαν απώλεια σκοπού.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η συνεχής βοήθεια γίνεται ένας τρόπος να διατηρηθεί ο ρόλος του «απαραίτητου» γονιού.

Το μήνυμα που μπορεί να λαμβάνει το ενήλικο παιδί

Παρόλο που η πρόθεση είναι συνήθως καλή, η υπερβολική παρέμβαση μπορεί να δημιουργήσει διαφορετική εντύπωση στα ενήλικα παιδιά.

Η συνεχής συμβουλή ή βοήθεια μπορεί να μεταφραστεί ως:

• έλλειψη εμπιστοσύνης στις ικανότητές τους

• αίσθηση ελέγχου ή παρακολούθησης

• δυσκολία των γονιών να αποδεχτούν την ανεξαρτησία τους

Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ένταση ή απομάκρυνση στη σχέση. Πολλοί ενήλικες αγαπούν τους γονείς τους αλλά ταυτόχρονα νιώθουν ότι η υπερβολική φροντίδα περιορίζει την αυτονομία τους.

Ο φόβος της «μη αναγκαιότητας»

Στην πραγματικότητα, πίσω από πολλές τέτοιες συμπεριφορές βρίσκεται ένας βαθύς υπαρξιακός φόβος: η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να μην είναι πλέον απαραίτητος.

Για περίπου δύο δεκαετίες, οι γονείς αποτελούν το κέντρο του κόσμου ενός παιδιού. Όταν όμως το παιδί μεγαλώνει, η σχέση αλλάζει. Η εξάρτηση μετατρέπεται σε επιλογή και η καθημερινή ανάγκη μειώνεται.

Αυτή η μετάβαση μπορεί να είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτή, ιδιαίτερα όταν ο γονιός δεν έχει αναπτύξει άλλες πηγές νοήματος στη ζωή του, όπως φιλίες, ενδιαφέροντα ή δημιουργικές δραστηριότητες.

Όταν η αγάπη μετατρέπεται σε έλεγχο χωρίς πρόθεση

Πολλές φορές οι γονείς που γίνονται υπερβολικά παρεμβατικοί δεν το κάνουν από πρόθεση να ελέγξουν. Αντίθετα, πιστεύουν ότι βοηθούν.

Ωστόσο, η συνεχής προσπάθεια να λυθούν τα προβλήματα των παιδιών μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη αυτοπεποίθησης και ανθεκτικότητας. Οι δυσκολίες και τα λάθη αποτελούν βασικό μέρος της προσωπικής ανάπτυξης.

Η πραγματική πρόκληση είναι να προσαρμοστεί η σχέση στην νέα πραγματικότητα: από σχέση φροντίδας σε σχέση αμοιβαίου σεβασμού.

Τι σημαίνει υγιής αποδέσμευση

Η υγιής εξέλιξη της σχέσης γονέα και ενήλικου παιδιού δεν σημαίνει απομάκρυνση ή αδιαφορία. Σημαίνει αλλαγή του τρόπου σύνδεσης.

Αντί για το «κάνω πράγματα για σένα», η σχέση μετατρέπεται σε «είμαι δίπλα σου».

Αυτό μπορεί να σημαίνει:

• να ακούμε αντί να δίνουμε άμεσα λύσεις

• να δείχνουμε εμπιστοσύνη στις επιλογές του παιδιού

• να επιτρέπουμε στα παιδιά να αντιμετωπίζουν μόνα τους τις δυσκολίες τους

Ταυτόχρονα, οι γονείς χρειάζεται να καλλιεργούν τη δική τους ζωή πέρα από τον ρόλο της γονεϊκότητας.

Μια δύσκολη αλλά απαραίτητη μετάβαση

Η μετάβαση από το να είσαι απαραίτητος στο να είσαι απλώς σημαντικός στη ζωή του παιδιού είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της γονεϊκότητας.

Όμως η αποδοχή αυτής της αλλαγής μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο ώριμη και ισορροπημένη σχέση. Μια σχέση όπου η σύνδεση δεν βασίζεται στην ανάγκη, αλλά στην επιλογή.

Τελικά, η πραγματική αξία ενός ανθρώπου δεν καθορίζεται από το πόσο απαραίτητος είναι για τους άλλους, αλλά από το ποιος είναι ως προσωπικότητα, πέρα από τους ρόλους που έχει αναλάβει στη ζωή.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.