Το «Παιδί Τραύμα» συνομιλεί με τον Ευριπίδη Κουτσίνα
Λίγο πριν την εμφάνισή του στο Skyland στη Λάρισα, ο Παιδί Τραύμα μιλά στον Ευριπίδη Κουτσίνα για τα Interview Stories του The performART Larissa και μας αφήνει να ρίξουμε μια ματιά στον εσωτερικό κόσμο πίσω από τα τραγούδια του.
Με τη χαρακτηριστική του ευαισθησία και μια ειλικρίνεια που άλλοτε μοιάζει με εξομολόγηση και άλλοτε με εσωτερικό μονόλογο, μιλά για τη διαδικασία της γραφής, για τη μυστηριώδη φιγούρα της Ντιάνας που εμφανίζεται στον νέο του δίσκο, αλλά και για τις έννοιες της φυγής και της συγχώρεσης που διατρέχουν τη «Δεύτερη Ζωή». Παράλληλα, αναφέρεται στη σχέση του με την περσόνα «Παιδί Τραύμα» και στο τι θα ήθελε ιδανικά να πάρει μαζί του το κοινό φεύγοντας από μια συναυλία του.
Μια συζήτηση για όσα κρύβονται μέσα μας, για όσα φοβόμαστε να αντικρίσουμε — αλλά και για τη δύναμη της μουσικής να τα φέρνει τελικά στην επιφάνεια.
Τα τραγούδια σου έχουν συχνά την αίσθηση ενός εσωτερικού μονολόγου. Όταν γράφεις, σκέφτεσαι τον ακροατή ή είναι περισσότερο μια προσωπική ανάγκη να βγάλεις κάτι από μέσα σου;
Όταν γράφω προσπαθώ γενικά να μη σκέφτομαι. Νομίζω πως η πολλή σκέψη σε κάποιες περιπτώσεις, κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Ας πούμε πως όταν γράφω, απλά κοιτάω λίγο βαθύτερα μέσα μου και βλέπω πράγματα που δεν ήξερα ότι υπήρχαν, ή που είχα άρνηση να τα δω.
Στον νέο σου δίσκο εμφανίζεται η μυστηριώδης φιγούρα της Ντιάνας. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιστορία και τι συμβολίζει για σένα αυτή η ηρωίδα;
Η Ντιάνα αντιπροσωπεύει μια πραγματικότητα μέσα σε όλους μας. Γεννιέται μαζί μας όταν γεννιόμαστε, μεγαλώνει μαζί μας όταν μεγαλώνουμε, πεθαίνει μαζί μας όταν πεθαίνουμε. Και σε όλη αυτή την πορεία μας φωνάζει «μη φοβάσαι να φύγεις». Αυτό είναι η Ντιάνα. Κάποιοι την ακούν συχνά. Κάποιοι ποτέ.
Η «Δεύτερη Ζωή» φαίνεται να κινείται γύρω από την ιδέα της φυγής αλλά και της συγχώρεσης. Είναι τελικά πιο δύσκολο να φύγουμε από κάτι ή να το συγχωρήσουμε;
Δεν ξέρω ποιο απ’ τα δύο είναι πιο δύσκολο, ξέρω μάλλον ποιο χρειάζεται περισσότερο χρόνο: η συγχώρεση. Και σ ’αυτό τον κόσμο δεν έχουμε άπειρο χρόνο, οπότε καλύτερα να βιαστούμε
Το «Παιδί Τραύμα» είναι μια περσόνα που το κοινό έχει ταυτίσει με μια συγκεκριμένη ευαισθησία και ειλικρίνεια. Νιώθεις ότι αυτή η εικόνα σε εκφράζει πλήρως ή ότι το κοινό έχει χτίσει έναν δικό του μύθο γύρω από εσένα;
Αν πεις σ’ ένα φίλο μου πως με χαρακτηρίζει η ειλικρίνεια, μάλλον θα σε κοιτάξει με δυσπιστία. Οπότε μάλλον το Παιδί Τραύμα είναι κάτι που προσπαθώ να γίνω τα τελευταία χρόνια της ζωής μου: ειλικρινής και ευαίσθητος. Προσπαθώ, αλλά δεν είμαι ακόμα εκεί. Στ’ αλήθεια κοντεύω όμως.
Στις συναυλίες σου δημιουργείται συχνά μια πολύ έντονη συναισθηματική ατμόσφαιρα. Τι θα ήθελες ιδανικά να πάρει μαζί του κάποιος φεύγοντας από μια βραδιά με το Παιδί Τραύμα;
Τι θα ‘θελα να πάρει μαζί του μετά από ένα live μου; Ιδρώτα, χαρά και το τελευταίο μου βινύλιο.
Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.
Τα πιο δημοφιλή Σήμερα
