Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ “ΠΟΛΕΜΟΣ” ΚΑΙ Η ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ

Μεγάλη… σκόνη «σήκωσε» το ρεπορτάζ της σελίδας που αφορούσε σε καθηγήτρια γυμνασίου της Λάρισας που παρακάμπτοντας εντελώς το σχετικό «φάκελο» του υπουργείου Παιδείας διδάσκει το μάθημα των Θρησκευτικών μοιράζοντας σημειώσεις της αρεσκείας της.

Σίγουρα μέσα από μια πορεία αντιθέσεων και σε ένα διαδραστικό και απίστευτα σημαντικό μάθημα δίδεται πλέον η ευχέρεια σε εκπαιδευτικούς και κυρίως μαθητές να ξεφύγουν από τα όρια μιας «στείρας» διδαχής, ωστόσο η επιλογή της εκπαιδευτικού να απορρίψει συλλήβδην το πόνημα και κυρίως να «πετάξει» έξω από το μάθημά της την όποια γνωστική προσέγγιση άλλων θρησκειών μάλλον αλλού παραπέμπει και ας μας επιτραπεί αγγίζει τα όρια της αυθαιρεσίας.

«Στα Θρησκευτικά της Β ́ Γυμνασίου θα γνωρίσετε θεολογικά και ηθικά ζητήματα που προκάλεσαν κρίσεις και αντιθέσεις σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο και σημάδεψαν το ιστορικό ταξίδι της Χριστιανικής Εκκλησίας από την περίοδο της Εικονομαχίας (8ος-9ος αι.) μέχρι και τον 19ο αιώνα, καθώς και τις επιπτώσεις τους στον ελληνικό και στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Επιπλέον, θα προσεγγίσετε ανάλογες κρίσεις και αντιθέσεις στο εσωτερικό άλλων θρησκειών και τις συνέπειές τους», επισημαίνει μεταξύ άλλων η ομάδα σύνταξης του σχετικού φακέλου.

Αλήθεια ποιά εκπαιδευτικός αυτόκλητα αποφασίζει για την επιλεκτική προσέγγιση της ύλης και εν πάση περιπτώσει με βαθιά ριζωμένο το θρησκευτικό συναίσθημα στη χώρα (όπως άλλωστε η ίδια τονίζει συχνά-πυκνά) από τι ακριβώς «κινδυνεύουν» οι μαθητές της και αποφάσισε να τους προφυλάξει με αυτό τον τρόπο;

Ε.Π.

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ Paidis.com

1 Comment

  1. Κύριε Ε.Π.
    Ως γονέας μαθητή του δημοτικού και ως εκπαιδευτικός θα ήθελα να συγχαρώ την συγκεκριμένη συνάδελφο, διότι λέει την αλήθεια στα παιδιά μας. Τα καινούργια βιβλία των Θρησκευτικών συγχέουν την αλήθεια του Χριστού, της Ορθοδοξίας, με τα ψέματα των άλλων θρησκειών επιχειρώντας να τα πείσουν ότι το τραγούδι του Ρασούλη “πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς και Ιούδας…” είναι αληθινό. Δομούνται δηλαδή γύρω από την παραδοχή ότι η θρησκεία είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, ενώ μέχρι τώρα ξέραμε ότι η Ορθοδοξία είναι η αλήθεια που σώζει. Λύπαμαι κυριολεκτικά που τα νέα θρησκευτικά είναι εύχρηστα μόνο για θεολόγους που “πήρανε τη ζωή τους λάθος κι αλλάξανε ζωή”… Αν ο γιος μου ήταν λίγο μεγαλύτερος, δεν θα ήθελα αυτά τα βιβλία ούτε καν στο σπίτι μας. Φαντάζομαι ότι όλοι αυτοί που μας έλεγαν στα μαθητικά μας χρόνια ότι κατά τύχην βρέθηκαν στην Θεολογία και ότι ακόμη ψάχνουν το αν υπάρχει Θεός, βρήκαν στα βιβλία αυτά ένα βοήθημα πολύτιμο για την προβολή της αθεΐας τους.
    Μετά τιμής αλλά και λύπης

Comments are closed.