Ο Ορέστης Ντάντος συνομιλεί με τον Ευριπίδη Κουτσίνα για τη μουσική του διαδρομή και τα σχέδιά του

Με αφορμή τον 8ο προσωπικό του δίσκο, μιλά για τη βεβαιότητα της αμφιβολίας και για την απελευθέρωση που έρχεται όταν αφήνεσαι στο τυχαίο. Γιατί, τελικά, ίσως η μουσική να είναι και καταφύγιο — αλλά και ο πιο αληθινός τρόπος να ανήκεις.

Μεγαλώσατε ως μοναχοπαίδι, βρίσκοντας – όπως έχετε πει – την ησυχία σας «στα ακουστικά και στα ηχεία». Τι σας έμαθε αυτή η μοναχικότητα για τη δημιουργία; Είναι η μουσική για εσάς καταφύγιο ή τρόπος να ανήκετε;

Η μουσική για μένα , από την εφηβεία μου ήδη, είναι ο μόνος τρόπος να υπάρχω. Κρύβομαι είτε ως ακροατής είτε ως δημιουργός σε αυτή την περιοχή «ασφάλειας» έτσι ώστε η σκληρή πρακτική πλευρά της ζωής να μην έχει τόσο έντονη επίδραση πάνω μου. Υπαρξιακό καταφύγιο είναι περισσότερο.

Από το «Θα πάω όταν γουστάρω» μέχρι τα «Τακούνια για καρφιά» και από το «Νερό στη βάρκα» μέχρι το «Κοκτίζερ», κινείστε με άνεση ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά σύμπαντα. Είναι επιλογή ελευθερίας ή ανάγκη έκφρασης που δεν χωράει σε ταμπέλες;

Όσο κι αν φαίνεται κάπως αντιφατικό για μένα είναι εντελώς φυσιολογικό να εκφράζομαι ανα περιόδους με τελείως διαφορετικούς μουσικούς τρόπους. Έχω αγαπήσει ως ακροατής πάρα πολλά διαφορετικά είδη και τα αφήνω με την ίδια ευκολία να επηρεάζουν το γράψιμό μου. Δεν κλείστηκα – αν εξαιρέσουμε την πρώτη μου φάση – σε κάποια εικόνα γύρω από το ποιος είμαι μουσικά. Είμαι κάποιος που γράφει τραγούδια όπως του έρθει κι όπως επιθυμεί κάθε φορά.

Έχετε πει πως ρίχνετε «μπουκάλια στον ωκεανό» μέχρι κάθε τραγούδι να βρει τον αποδέκτη του. Σας έχει επιστρέψει ποτέ κάποιο “μπουκάλι”; Υπήρξε στιγμή που ένας ακροατής σάς αποκάλυψε τι σημαίνει πραγματικά ένα τραγούδι σας;

Ναι. Και είναι συγκλονιστικές οι στιγμές που κάποιος έρχεται και σου λέει με ειλικρινές συναίσθημα ότι το τάδε τραγούδι έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη ζωή του για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά. Άλλους τους βοήθησε στα ερωτικά τους, άλλους στον να βρουν τον εαυτό τους, στο να πάρουν απόφαση για κάτι. Το πιο έντονο που θυμάμαι είναι κάποιος ακροατής που μου είπε ότι τον βοήθησε σε περίοδο που είχε αυτοκτονικές τάσεις.

Ο δίσκος «Τακούνια για καρφιά» είναι μια γυναικεία υπόθεση. Τι αλλάζει όταν ένας άντρας δημιουργός επιλέγει να μιλήσει μέσα από το στόμα των γυναικών; Είναι πράξη ενσυναίσθησης, παρατήρησης ή αυτοκριτικής;

Είναι όλα αυτά μαζί. Ενσυναίσθησης όταν πρέπει πραγματικά να μπεις στα παπούτσια του άλλου βάζοντας στην άκρη τα δικά σου γυαλιάμε τα οποία βλέπεις τον κόσμο. παρατήρηση χρειάζεται πάντα και σε ανύοπτο χρόνο γιατί αλλιώς δεν έχεις ιδέα για το τι ζει η άλλη πλευρά. Πρέπει να έχεις κερέες υψωμένες συνεχώς, στο τι συμβαίνει στον κόσμο, ακόμα και στους καυγάδες της διπλανής πόρτας στήνω αυτί. όχι κουτσομπολίστικα, με ενδιαφέρει ο ανθρώπινος πόνος, ο καημός. Αλλά και δόση αυτοκριτικής υπάρχει καθώς είμαι – αναγκαστικά – από την πλευρά των ανδρών και κουβαλάω κι εγώ τα στερεότυπα χιλιετιών.

Ετοιμάζοντας τον 8ο προσωπικό σας δίσκο, τι αισθάνεστε ότι αλλάζει μέσα σας; Γράφετε σήμερα με περισσότερη βεβαιότητα ή με περισσότερη αμφιβολία — και ποιο από τα δύο σας πάει πιο μπροστά;

Γράφω με μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι δεν πειράζει να έχω αμφιβολίες για τα πάντα. Μπορώ να καταπιέσω την ανάγκη για έλεγχο και να αφεθώ περισσότερο στη στιγμή και στο τυχαίο. με αυτή τη λογική είμαι πολύ πιο απελευθερωμένος από το παρελθόν.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.