Πυρκαγιές: πόσοι νεκροί χρειάζονται ακόμη για να παραιτηθεί κάποιος;
Οι τραγωδίες δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της φωτιάς. Είναι και αποτέλεσμα αποφάσεων, παραλείψεων και ευθυνών. Και όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές, η μεγαλύτερη προσβολή προς τους νεκρούς είναι η μη ανάληψης ευθύνης!
Πυροσβέστες και χειριστές δεν πηγαίνουν εκδρομή. Πηγαίνουν γνωρίζοντας ότι διακινδυνεύουν τη ζωή τους, με την προσδοκία όμως ότι πίσω τους υπάρχει ένας μηχανισμός που γνωρίζει, σχεδιάζει, συντονίζει και προστατεύει. Όταν αυτός ο μηχανισμός αποτυγχάνει, τότε δεν αρκούν τα συλλυπητήρια και οι επικήδειοι.
– Ποιος είχε την επιχειρησιακή εικόνα;
– Ποιος γνώριζε πού βρίσκονταν τα εναέρια μέσα και τα επίγεια πληρώματα;
– Ποιος έδινε τις εντολές;
– Ποιος αξιολογούσε τους κινδύνους;
– Υπήρχε ενιαίος συντονισμός ή ο καθένας ενεργούσε με βάση την προσωπική του κρίση μέσα στο χάος;
Αυτά δεν είναι δευτερεύοντα ερωτήματα. Είναι τα ερωτήματα που κρίνουν αν ένα κράτος λειτουργεί ή αν …αυτοσχεδιάζει.
Κάθε χειμώνα ακούμε για σχεδιασμό, ασκήσεις, πρωτόκολλα, ετοιμότητα και επιχειρησιακή αναβάθμιση.
Όταν όμως έρχεται η ώρα της πραγματικής δοκιμασίας και θρηνούμε ξανά νεκρούς, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: αυτή η προετοιμασία υπήρχε μόνο στα χαρτιά;
Σε κάθε σοβαρό κράτος, όταν μια επιχείρηση καταλήγει σε ανθρώπινες απώλειες, οι πολιτικοί προϊστάμενοι αναλαμβάνουν την ευθύνη. Δεν κρύβονται πίσω από το θάρρος των ανθρώπων της πρώτης γραμμής. Ζητούν συγγνώμη και παραιτούνται! Κάθε φορά που υπάρχει νεκρός, δεν πρόκειται απλώς για επιχειρησιακή αποτυχία. Πρόκειται για αποτυχία ολόκληρου του μηχανισμού — στον σχεδιασμό, στην πρόληψη, στον συντονισμό, στη διοίκηση και τελικά στην πολιτική εποπτεία. Και γι’ αυτή την αποτυχία υπάρχει πολιτική ευθύνη. Η πολιτική ευθύνη δεν είναι τιμητικός τίτλος. Είναι υποχρέωση!
Στην Ελλάδα, αντίθετα, η παραίτηση μοιάζει να έχει εξαφανιστεί από το πολιτικό λεξιλόγιο. Κανείς δεν φταίει, όλοι «θα διερευνηθούν», όλες οι ευθύνες μεταφέρονται στο μέλλον και στη …φύση, και στο τέλος δεν λογοδοτεί κανείς. Έτσι, οι νεκροί μετατρέπονται σε αριθμούς, οι υποσχέσεις επαναλαμβάνονται, και η επόμενη τραγωδία θεωρείται σχεδόν αναπόφευκτη.
Η κοινωνία ζητά το αυτονόητο: να υπάρχει:
- σχεδιασμός,
- πραγματικός συντονισμός και
- λογοδοσία!
Όταν αποτυγχάνουν όσοι έχουν την ευθύνη να προστατεύσουν αυτούς που δίνουν τη μάχη, να έχουν το στοιχειώδες πολιτικό θάρρος να πουν μία λέξη: «Αποτύχαμε». Και αμέσως μετά να κάνουν το μόνο που αρμόζει σε μια δημοκρατία: να αποχωρούν!!!
Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.
▌ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΣΗΜΕΡΑ
