Κάρμεν Ρουγγέρη: «Ό,τι είναι να ’ρθει, θα ’ρθει μόνο του»

Και κάπου στο τέλος, επιστρέφει σε ένα μεγάλο όνειρο: μια Επίδαυρο γεμάτη παιδιά.

Έχετε περάσει σχεδόν μια ολόκληρη ζωή μέσα στο θέατρο. Αν μπορούσατε σήμερα να καθίσετε για πέντε λεπτά απέναντι από την Κάρμεν που ξεκινούσε, τι θα της λέγατε — και τι δεν θα της λέγατε, για να την αφήσετε να το ανακαλύψει μόνη της;

Θα της έλεγα να κάνει τα ίδια πράγματα που έκανε.

Και τι έκανε; Δημιουργούσε πάντα για τη χαρά της δημιουργίας. Δεν αγωνιούσε ποτέ να φτάσει κάπου, χαιρόταν γι’ αυτό που έκανε, δεν την ενδιέφερε καθόλου η αναγνωρισιμότητα.

Όλα αυτά οδηγούν σε μια ευτυχισμένη ζωή. Και ό,τι είναι να ’ρθει, θα ’ρθει μόνο του.

Υπήρξε κάποια στιγμή της πορείας σας που τότε σας φάνηκε αποτυχία ή μεγάλη απογοήτευση, αλλά σήμερα καταλαβαίνετε ότι τελικά σας έκανε καλό;

Υπήρχαν στιγμές που πρόσκαιρα απογοητευόμουν με την αδικία που έβλεπα γύρω μου, αλλά αυτό κρατούσε πολύ λίγο.

Συνέχισα και συνεχίζω πάντα χαρούμενη. Με άλλα λόγια, όπως η «Πολυάννα» που παίζουμε τώρα παίζει το παιχνίδι της χαράς, το έπαιζα κι εγώ και το παίζω πάντα, σε όλη μου τη ζωή.

Υπήρξε ποτέ στιγμή που σκεφτήκατε πραγματικά «ως εδώ, δεν θέλω άλλο θέατρο»; Αν ναι, τι ήταν αυτό που σας έκανε να συνεχίσετε;

Ναι, υπήρξε. Όταν τελείωσα το πρώτο έτος στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης.

Είχα σκοπό να τα εγκαταλείψω, γιατί δεν μου άρεσαν ούτε οι ιδέες ούτε η συμπεριφορά των δασκάλων μου.

Αλλά η τύχη έβαλε το χεράκι της και συνέχισα.

Έχετε αφιερώσει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής σας στο θέατρο. Υπάρχει κάτι που θυσιάσατε γι’ αυτό και σήμερα αναρωτιέστε αν άξιζε τη θυσία;

Όχι, όχι. Δεν υπάρχει κάτι.

Είμαι πολύ ευχαριστημένη με το πώς ήρθαν τα πράγματα. Έδωσα την αξία και τον σεβασμό που πρέπει στο θέατρο για παιδιά και αυτό με κάνει πολύ ευτυχισμένη.

Πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς με τα παιδιά.

Μέσα από τόσα χρόνια επαφής μαζί τους, τι σας έχουν μάθει τα παιδιά για εμάς τους μεγάλους;

Ότι θέλουν όρια τα παιδιά, που οι γονείς δεν τα βάζουν.

Τα ίδια τα παιδιά χρειάζονται τα όρια.

Ένα παιδί μπορεί να ξεχάσει την υπόθεση μιας παράστασης, αλλά να θυμάται για πάντα πώς ένιωσε εκείνο το βράδυ. Τι θα θέλατε να έχει μείνει μέσα σε ένα παιδί που είδε μια παράστασή σας πριν από 20 ή 30 χρόνια;

Να έχει καταλάβει πόσο σημαντικό είναι το θέατρο και πως μπορεί να είναι, σίγουρα, πηγή γνώσης.

Αν αφαιρούσαμε τις παραστάσεις, τις επιτυχίες, τα χειροκροτήματα και όλα όσα γράφει ένα βιογραφικό, για ποιο πράγμα θα θέλατε περισσότερο να σας θυμούνται;

Για τον σεβασμό που έχω δείξει απέναντι στα παιδιά και για την αξία που έχω δώσει στο θέατρο για τα παιδιά.

Πέρυσι, όταν σας ρωτήσαμε ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σας για το παιδικό θέατρο, μας απαντήσατε: «Μια Επίδαυρος γεμάτη παιδιά». Αν κάποτε βρισκόσασταν πράγματι μπροστά σε αυτή τη γεμάτη Επίδαυρο, τι θα θέλατε να πείτε σε όλα αυτά τα παιδιά πριν σβήσουν τα φώτα;

Να τιμούν τον χώρο αυτό σαν έναν από τους πολυτιμότερους που έχουν κληρονομήσει από τους προγόνους τους.

Να τον σέβονται και να τον επισκέπτονται συχνά.

Η Κάρμεν Ρουγγέρη δεν μιλά για το θέατρο σαν κάτι που ανήκει μόνο στη σκηνή. Στα λόγια της επιστρέφει ξανά και ξανά η ίδια ιδέα: ότι το θέατρο μπορεί να μορφώσει, να καλλιεργήσει και να αφήσει κάτι μέσα σε ένα παιδί που θα το συνοδεύει για χρόνια.

Ίσως γι’ αυτό, όταν καλείται να πει για ποιο πράγμα θα ήθελε να τη θυμούνται, δεν επιλέγει έναν ρόλο ή μια παράσταση. Επιλέγει τον σεβασμό απέναντι στα παιδιά και την αξία που προσπάθησε να δώσει στο θέατρο που απευθύνεται σε αυτά.

Και ίσως τελικά αυτή να είναι και η πιο καθαρή περιγραφή μιας ολόκληρης διαδρομής.