Τραμπ: Ό,τι ανοησία κι αν πω, θα με χειροκροτήσετε – Και το πλήθος χειροκρότησε

«Θα μπορούσα να λέω τις μεγαλύτερες ανοησίες κι εσείς θα με χειροκροτούσατε».

Το είπε ο Ντόναλντ Τραμπ, απευθυνόμενος στους υποστηρικτές του το Σάββατο 10 Οκτωβρίου, σε προεκλογική συγκέντρωση στο Κλάρκσβιλ του Τενεσί, ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ. Και εκείνοι ξέσπασαν σε γέλια και χειροκροτήματα. Μια σκηνή που, πέρα από την ειρωνεία της, αποκαλύπτει μια βαθύτερη παθογένεια της πολιτικής ζωής.

Και δυστυχώς, δεν μιλάμε μόνο για τον Τραμπ. Μιλάμε για μια πολιτική πραγματικότητα στην οποία πολλοί πολίτες έχουν πάψει να αξιολογούν αυτά που ακούνε. Δεν αναζητούν την αλήθεια, αλλά την επιβεβαίωση όσων ήδη πιστεύουν. Δεν ενδιαφέρονται αν ένας πολιτικός λέει κάτι σωστό ή λάθος, αρκεί να είναι ο «δικός τους».

Και οι πολιτικοί το ξέρουν. Ξέρουν πολύ καλά σε ποιους πρέπει να παρουσιάσουν στοιχεία, να δώσουν εξηγήσεις και να απαντήσουν σε δύσκολες ερωτήσεις και… σε ποιους αρκεί να πετάξουν ένα σύνθημα, μια υπερβολή, ή ένα παραμύθι για να εισπράξουν χειροκροτήματα.

Έτσι καλλιεργείται μια βολική σχέση αμοιβαίας εξυπηρέτησης. Ο πολιτικός λέει όσα θέλει να ακούσει το ακροατήριό του και το ακροατήριο τον επιβραβεύει, χωρίς να μπαίνει στον κόπο να εξετάσει αν στέκουν. Η αλήθεια περισσεύει, η κριτική σκέψη ενοχλεί, και η αμφισβήτηση αντιμετωπίζεται περίπου ως προδοσία.

Η πολιτική μετατρέπεται σε οπαδισμό και η επιχειρηματολογία αντικαθίσταται από την αποθέωση του αρχηγού ή του κόμματος που εκπροσωπεί.

Γιατί τελικά ο μεγαλύτερος σύμμαχος της πολιτικής εξαπάτησης δεν είναι το ψέμα. Είναι η προθυμία κάποιων να πιστέψουν οτιδήποτε τους σερβίρουν, αρκεί να τους το σερβίρει ο κατάλληλος άνθρωπος, ή να προέρχεται απο το “δικό” τους χώρο.

Και όσο υπάρχουν πολίτες που καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους προσφέρουν, θα υπάρχουν πολιτικοί που θα τους ταΐζουν κουτόχορτο.