Δημήτρης Σαμόλης: «Αυτό που φοβόμαστε να εκθέσουμε είναι τελικά και το πιο πολύτιμο κομμάτι μας»

Ο Δημήτρης Σαμόλης έρχεται στη Λάρισα στις 25 Ιουνίου, παρουσιάζοντας τις Στρακαστρούκες στο Κηποθέατρο Αλκαζάρ, μια παράσταση που μοιάζει περισσότερο με εσωτερική έκρηξη παρά με μια συμβατική θεατρική εμπειρία.

Λίγες ημέρες πριν την έλευσή του στην πόλη, μίλησε στον Ευριπίδη Κουτσινά για τα Interview Stories του The performART Larissa, σε μια συζήτηση που πολύ γρήγορα έφυγε από τα στενά όρια μιας τυπικής συνέντευξης και κινήθηκε γύρω από την έκθεση, τη δημιουργία και την προσωπική ελευθερία.

Βλέποντας τις Στρακαστρούκες, είχα την αίσθηση ότι δεν παρακολουθούμε απλώς έναν άνθρωπο λίγο πριν εκραγεί, αλλά έναν άνθρωπο που για χρόνια έχει μάθει να σωπαίνει. Πιστεύεις ότι πολλές φορές μεγαλώνουμε μαθαίνοντας περισσότερο να αντέχουμε παρά να εκφραζόμαστε;

«Νομίζω πως ναι. Και το λέω γιατί βλέπω και τον εαυτό μου μέσα σε αυτό, όπως και τον ήρωα της παράστασης. Δεν μου είναι εύκολο να εκφράζομαι και πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους. Μεγαλώνοντας, οι οικογένειες και οι προηγούμενες γενιές μάς έμαθαν περισσότερο να αντέχουμε, να υπομένουμε καταστάσεις και λιγότερο να εκφραζόμαστε ή να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας. Και δυστυχώς αυτό είναι κάτι πολύ πιο συνηθισμένο απ’ όσο νομίζουμε.»

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν καλλιτέχνες που δημιουργούν για να επικοινωνήσουν κάτι και άλλοι που μοιάζουν να δημιουργούν για να αποκαλύψουν κάτι βαθύτερο για τον ίδιο τους τον εαυτό. Νιώθω ότι εσύ ανήκεις περισσότερο στη δεύτερη κατηγορία. Αναρωτιέμαι πόσο εύκολο είναι να συνυπάρχεις με αυτή την τόσο προσωπική έκθεση.

«Όταν ξεκίνησα να γράφω τις Στρακαστρούκες δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο. Δεν ήξερα ακριβώς τι ήθελα να πω, απλώς υπήρχε μέσα μου η ανάγκη να εκφραστεί κάτι. Άρχισα να γράφω πολύ συνειρμικά, πράγματα που στην αρχή έμοιαζαν ασύνδετα, αλλά όσο περνούσε ο χρόνος έβλεπα ότι αυτό άρχισε να παίρνει μορφή. Σαν κάτι μέσα μου, μια ανάγκη ή μια ανησυχία που είχα καταπιέσει, να ζητούσε να βγει προς τα έξω. Και όταν ολοκληρώθηκε, σχεδόν αναρωτήθηκα ποιος το έγραψε αυτό. Πολλές φορές αισθάνομαι πως ο δημιουργός γίνεται περισσότερο το μέσο μέσα από το οποίο περνάει μια ιστορία παρά ο ίδιος ο δημιουργός της.»

Σε αυτή τη δουλειά εκτίθεσαι αρκετά. Έχεις νιώσει ότι έχεις εκτεθεί περισσότερο από αυτό που θα ήθελες;

«Αυτό το νιώθω συνέχεια. Και μέσα από την τραγουδοποιία μου και στα live αλλά και σε αυτή την παράσταση. Λίγο πριν βγω στη σκηνή υπάρχει πάντα η ίδια σκέψη: πώς θα το κάνω αυτό ξανά; Οι Στρακαστρούκες απαιτούν απόλυτη ειλικρίνεια δεν μπορείς να ανέβεις και απλώς να πεις τα λόγια. Αν όμως τελικά το κάνεις και δεις πόσο ο κόσμος ταυτίζεται με αυτό το ευάλωτο κομμάτι, τότε καταλαβαίνεις κάτι πολύ σημαντικό. Αυτό που φοβόμαστε να εκθέσουμε είναι συχνά και το πιο πολύτιμο κομμάτι μας. Εκεί, τελικά, συναντιόμαστε πραγματικά με τους άλλους.»

Σε μια εποχή που όλα κυνηγούν την άμεση αποδοχή, πόσο δύσκολο είναι να παραμένεις πιστός σε κάτι που ξέρεις ότι μπορεί πρώτα να προκαλέσει αμηχανία πριν αγαπηθεί;

«Ήμουν πάντα πολύ αντιδραστικός άνθρωπος. Από μικρός, όταν κάποιος μου έλεγε να κάνω κάτι, ένιωθα την ανάγκη να κάνω το αντίθετο. Το ίδιο συνέβη και με τον τίτλο Στρακαστρούκες. Μου έλεγαν ότι είναι δύσκολη λέξη, όχι εύπεπτη, αλλά ήθελα οπωσδήποτε να υπάρχει γιατί για μένα σημαίνει πολλά. Έχει κάτι αθώο, παιδικό, παιχνιδιάρικο, αλλά και έναν βαθύτερο συμβολισμό που συνδέω με την Ανάσταση. Το ίδιο συνέβαινε πάντα και με τη μουσική μου. Άκουγα συχνά ότι πρέπει να κάνω κάτι πιο εύκολο ή πιο πιασάρικο, αλλά εγώ δεν ξέρω να δημιουργώ κάτι που δεν είναι βιωματικό. Δεν μπορώ να γράψω κάτι που δεν με αφορά προσωπικά.»

Όταν ολοκληρώνεις κάτι τόσο προσωπικό, φοβάσαι ποτέ ότι μπορεί να στερέψεις από πράγματα να δώσεις;

«Ναι, υπάρχει πάντα αυτή η σκέψη. Κάθε φορά που ολοκληρώνω κάτι νιώθω έναν φόβο ότι ίσως αυτή ήταν η τελευταία φορά που έγραψα κάτι τόσο δυνατό και ότι η έμπνευση δεν θα επιστρέψει ξανά με τον ίδιο τρόπο. Από την άλλη όμως, την ίδια στιγμή νιώθω και το ακριβώς αντίθετο. Ότι έχω τόσες πολλές ιδέες και τόσα πράγματα που θέλω να πω, που συχνά αναρωτιέμαι αν μια ζωή αρκεί για να προλάβω να τα κάνω όλα. Πιστεύω πολύ στις αντιφάσεις. Νομίζω η ζωή είναι γεμάτη από εντελώς αντίθετα συναισθήματα που μπορούν να συνυπάρχουν απόλυτα.»

Έχεις μια πολύ ιδιαίτερη καλλιτεχνική ταυτότητα. Δεν δίνεις ποτέ την αίσθηση ανθρώπου που προσπαθεί να χωρέσει εύκολα σε συγκεκριμένα πλαίσια. Αναρωτιέμαι αν αυτή η ελευθερία που βλέπουμε σήμερα ήταν εύκολη κατάκτηση ή προηγήθηκε μεγάλη προσωπική σύγκρουση μέχρι να φτάσεις εκεί.

«Πιστεύω πως όλοι γεννιόμαστε ελεύθεροι. Στην πορεία όμως η κοινωνία, η οικογένεια, οι άνθρωποι γύρω μας προσπαθούν να μας βάλουν σε καλούπια και κάπως αυτή η ελευθερία περιορίζεται. Ως ενήλικος χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ για να επαναφέρω αυτή την αρχική εκδοχή του εαυτού μου. Να μπορώ να υπάρχω χωρίς φόβο και να διατηρώ αυτή την αθωότητα του να είμαι ο εαυτός μου. Δεν θεωρώ ότι το έχω κατακτήσει. Νομίζω έχω ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μου, απλώς προσπαθώ συνεχώς να βγαίνω έξω από τη ζώνη ασφαλείας μου.»

Ο τίτλος Στρακαστρούκες παραπέμπει σε κάτι που σκάει, κάνει θόρυβο, δεν περνά απαρατήρητο. Αν όμως μιλούσαμε για τον Δημήτρη Σαμόλη ως άνθρωπο και όχι ως δημιουργό, ποιο είναι εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου που νιώθεις ότι ακόμα δεν έχει κάνει τον δικό του θόρυβο προς τα έξω;

«Υπάρχουν ακόμη πολλές πλευρές του εαυτού μου που παραμένουν κρυμμένες και που φοβάμαι να εκθέσω. Οι Στρακαστρούκες ήταν σίγουρα μια πολύ σημαντική αρχή, ένα πρώτο μεγάλο βήμα στο να αφήσω ένα βαθύτερο κομμάτι μου να φανεί προς τα έξω. Αλλά πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία δεν τελειώνει ποτέ. Συνεχώς ανακαλύπτουμε καινούργιες πλευρές του εαυτού μας. Δεν υπάρχει κάποιο πραγματικό όριο. Στο τέλος, εμείς οι ίδιοι αποφασίζουμε πόσο και πότε είμαστε έτοιμοι να εκτεθούμε.»

Οι Στρακαστρούκες δεν μοιάζουν απλώς με μια θεατρική παράσταση.

Μοιάζουν περισσότερο με μια υπενθύμιση πως όλα εκείνα που προσπαθούμε περισσότερο να κρύψουμε από τους άλλους είναι τελικά όσα μας φέρνουν πιο κοντά μεταξύ μας.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.