Καύσιμα: Στην Ευρώπη μειώνουν φόρους — στην Ελλάδα μοιράζουν παρηγοριά

Ιρλανδία, Ισπανία και Πορτογαλία ακουμπούν την τιμή στην αντλία. Η Αθήνα προτιμά Fuel Pass, πλαφόν και διαχείριση της οργής.

Όταν το καύσιμο γίνεται ξανά εφιάλτης για το πορτοφόλι, οι κυβερνήσεις αποκαλύπτονται πολύ γρήγορα. Φαίνεται ποιος θέλει να μειώσει πραγματικά την πίεση και ποιος απλώς προσπαθεί να την κάνει πολιτικά υποφερτή. Και στη σύγκριση με όσα κάνουν αυτή τη στιγμή η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, η Ελλάδα δείχνει για ακόμη μία φορά να επιλέγει τη γνώριμη συνταγή: όχι καθαρή παρέμβαση στην τιμή, αλλά επιδότηση, πλαφόν και μια δόση κρατικής παρηγοριάς.

Οι άλλες χώρες δεν ανακάλυψαν κάποιο μυστικό. Έκαναν κάτι πολύ απλό: ακούμπησαν τη φορολογία των καυσίμων. Δηλαδή παρενέβησαν στο ίδιο το σημείο όπου χτίζεται η τελική τιμή. Εκεί που ο πολίτης πληρώνει. Εκεί που κρίνεται αν το γέμισμα του ρεζερβουάρ θα γίνει βάρος ή ασφυξία.

Η Ιρλανδία έκοψε τον ειδικό φόρο κατανάλωσης κατά 20 λεπτά το λίτρο στο diesel και 15 λεπτά στη βενζίνη, ενώ πάγωσε και την πρόσθετη εισφορά. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να το καταλάβει κανείς: το κράτος αφαιρεί ευθέως κομμάτι από την τιμή. Ο πολίτης δεν περιμένει να δει αν θα λειτουργήσει μια πλατφόρμα, αν θα πιστωθεί μια κάρτα ή αν θα εφαρμοστεί σωστά ένα διοικητικό μέτρο. Βλέπει πιο καθαρά το αποτέλεσμα στην αντλία.

Η Ισπανία πήγε ακόμα πιο μακριά. Μείωσε τον ΦΠΑ στα καύσιμα, πίεσε προς τα κάτω και άλλους φόρους, και συνδύασε αυτή την κίνηση με στοχευμένη στήριξη για το επαγγελματικό diesel. Δηλαδή έκανε ακριβώς αυτό που οφείλει να κάνει μια κυβέρνηση όταν η ενεργειακή πίεση απειλεί την πραγματική οικονομία: χτύπησε το πρόβλημα στην πηγή του κόστους, όχι μόνο στην επικοινωνιακή του διαχείριση.

Η Πορτογαλία κινείται πιο σταδιακά, αλλά και πάλι στην ίδια λογική. Δεν περιορίζεται σε γενικές διακηρύξεις για ελέγχους και αισχροκέρδεια. Κάνει διαδοχικές μειώσεις στον φόρο των καυσίμων, προσαρμόζοντας την παρέμβασή της όσο αλλάζουν οι τιμές. Μπορεί να μην είναι η πιο θεαματική λύση, είναι όμως σαφής: το κράτος μπαίνει μέσα στην τιμή και προσπαθεί να τη συγκρατήσει από εκεί που πραγματικά χτίζεται.

Και η Ελλάδα; Η ελληνική παρέμβαση λειτουργεί περισσότερο ως «φρένο» στην επιβάρυνση. Από τη μία βάζει πλαφόν στα περιθώρια κέρδους, για να πει ότι …πολεμά την αισχροκέρδεια. Από την άλλη φέρνει ξανά το Fuel Pass, ώστε να δώσει ένα επίδομα που λειτουργεί περισσότερο ως αντιστάθμισμα αγανάκτησης παρά ως ουσιαστική αλλαγή της τιμής. Ταυτόχρονα ανακοινώνει και επιδότηση στο diesel.

Και η διαφορά από τις άλλες χώρες βρίσκεται ακριβώς εδώ: άλλο να μειώνεις την τιμή, και άλλο να προσφέρεις επιδότηση-μπάλωμα στον πολίτη επειδή δεν τη μείωσες. Άλλο να αφαιρείς λεπτά από κάθε λίτρο για όλους, και άλλο να λες στον καταναλωτή να μπει σε μια διαδικασία, να περιμένει την πίστωση και να θεωρήσει αυτό επιτυχία πολιτικής. Η πρώτη επιλογή είναι παρέμβαση στην αγορά. Η δεύτερη είναι διαχείριση της δυσαρέσκειας.

Η τελική εικόνα είναι αυτή: στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις μειώνουν φόρους για να πέσει η τιμή· στην Ελλάδα η κυβέρνηση δίνει Fuel Pass για να πέσει η γκρίνια.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.