Μα γιατί οι ΗΠΑ χάνουν στους πολέμους; – Καθηγητής του Χάρβαρντ απαντάει στο αίνιγμα
Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως οι ΗΠΑ διεξάγουν τους λάθος πολέμους για τους λάθος στόχους.
Παρότι οι ΗΠΑ διαθέτουν τον ισχυρότερο στρατό στον πλανήτη, με προϋπολογισμούς στην άμυνα που αγγίζουν το 1 τρισ. δολάρια, εδώ και δεκαετίες καταγράφουν ένα εντυπωσιακό ιστορικών ηττών, με πιο πρόσφατη -όπως φαίνεται αυτή- με το Ιράν. Μήπως τα αμερικανικά στρατεύματα δεν αποδίδουν λόγω μειωμένης… τεστοστερόνης, στην οποία έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ; Σε καμία περίπτωση.
«Δεν οφείλεται σε ανεπαρκή ανδρεία στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες εξακολουθούν να είναι πρόθυμες να θέτουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο, συχνά με ηρωισμό», αναφέρει σε ανάλυσή του ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, Στήβεν Γουόλτ.
«Και σίγουρα δεν συμβαίνει επειδή τα αμερικανικά στρατεύματα στερούνται επαρκούς τεστοστερόνης, ό,τι κι αν πιστεύει ο ανήμπορος υπουργός μας του (χαμένου) πολέμου» συμπληρώνει ειρωνικά για τον Πήτερ Χέγκσεθ, ο Γουόλτ σε ανάλυσή του το Foreign Policy.
Αντιθέτως, οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους οι ΗΠΑ εξακολουθούν να χάνουν πολέμους είναι στρατηγικοί και δομικοί, σύμφωνα με τον ειδικό.
Όπως εξηγεί, η πατρίδα του επιλέγει να διεξάγει πολέμους με εξαιρετικά φιλόδοξους στόχους, οι ο οποίοι παράλληλα δεν εξυπηρετούν ευρύτερα τα αμερικανικά συμφέροντα. Ένας τέτοιος στόχος, για παράδειγμα, είναι η προσπάθεια αναμόρφωσης μιας ξένης κοινωνίας κατ’ εικόνα των ΗΠΑ.
«Το αποτέλεσμα είναι ότι οι αντίπαλοι τείνουν να είναι πολύ πιο αποφασισμένοι από την Ουάσινγκτον, επειδή διακυβεύονται πολύ περισσότερα γι’ αυτούς» σημειώνει.
«Πολεμούν για να επιβιώσουν ή τουλάχιστον για να διατηρήσουν την ανεξαρτησία και την αυτονομία τους, ενώ, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι ΗΠΑ πολεμούν για την επίτευξη στόχων που μπορεί να είναι επιθυμητοί, αλλά τελικά απέχουν από το να είναι ζωτικής σημασίας».
Έτσι, ο Γουόλτ προσθέτει πως υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αναμενόμενο οι αντίπαλοι να είναι πολύ πιο πρόθυμοι να κάνουν θυσίες από ό,τι οι ΗΠΑ.
«Όπως στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, τις ασύμμετρες συγκρούσεις, η ασθενέστερη πλευρά κερδίζει όχι με μια ολοκληρωτική νίκη στο πεδίο της μάχης, αλλά με το να μην ηττηθεί και να περιμένει μέχρι η ισχυρότερη δύναμη να συνειδητοποιήσει ότι απλώς δεν αξίζει να ρίχνει περισσότερους στρατιώτες και περισσότερα χρήματα σε ένα τέλμα» λέει.
Από την Κορέα στο Ιράν
Τα παραδείγματα που παραθέτει είναι όντως αποκαλυπτικά. Όταν στον Πόλεμο της Κορέας (1950-1953) η Κίνα θεώρησε τις αμερικανικές προσπάθειες για ενοποίηση της χερσονήσου υπαρξιακή απειλή, ενεπλάκη θυσιάζοντας τουλάχιστον 200.000 στρατιώτες και ο πόλεμος κατέληξε ουσιαστικά ισοπαλία.
Στο Βιετνάμ, οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον σφοδρό εθνικισμό του βιετναμέζικου κομμουνιστικού κινήματος, που προηγουμένως είχε συντρίψει τους Γάλλους αποικιοκράτες και εν τέλει αποδείχθηκε αδύνατο να εξαλειφθεί.
Στον πόλεμο του Ιράκ (2003) μπορεί η απαλλαγή από τον Σαντάμ να ήταν εύκολη, συνεχίζει ο Γουόλτ, αλλά οι δυνάμεις κατοχής βρέθηκαν σύντομα αντιμέτωπες με μια ισχυρή εξέγερση που αντιτασσόταν στην ξένη κυριαρχία και υποστηριζόταν τόσο από το Ιράν όσο και από τη Συρία, οι οποίες δεν είχαν καμία επιθυμία να είναι οι επόμενες στη λίστα στόχων της Ουάσινγκτον. «Ένας ακόμη φιλόδοξος πόλεμος επιλογής αποδείχθηκε ένα δαπανηρό φιάσκο».
Στο Αφγανιστάν, ένας συνδυασμός άγνοιας, ιδεαλισμού και περιορισμένης στρατηγικής σημασίας καταδίκασε τελικά την αμερικανική πολεμική προσπάθεια εκεί. Η Ουάσινγκτον είχε βάσιμους λόγους να στραφεί εναντίον του Οσάμα μπιν Λάντεν και των Ταλιμπάν που τον φιλοξενούσαν, αλλά η παραμονή της εκεί με σκοπό να μετατρέψει το Αφγανιστάν σε μια δυτικού τύπου δημοκρατία προκάλεσε σφοδρή αντίσταση από μια κοινωνία που δικαίως είχε αποκτήσει τη φήμη του «νεκροταφείου των αυτοκρατοριών».
Διαβάστε εδώ τη συνέχεια του άρθρου
Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.
▌ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΣΗΜΕΡΑ
