Ο Έλληνας πρωτοπόρος που ίδρυσε κορυφαίο πανεπιστήμιο στις Φιλιππίνες

Μεγάλωσε εκεί και από μικρός είχε μεγάλη αγάπη για τη γνώση, εμπνευσμένος από τις διδασκαλίες του Σωκράτη και του Πλάτωνα. Ζούσε σύμφωνα με την ελληνική αξία του φιλότιμου, δηλαδή με αίσθημα τιμής, ευθύνης και ηθικής περηφάνειας.

Μετά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, γράφτηκε αρχικά σε διετές πρόγραμμα τηλεπικοινωνιών και ταχυδρομικών υπηρεσιών στο Τεχνικό Κολέγιο Αθηνών. Ήταν επίσης από τους πρώτους φοιτητές του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1919–1922) διέκοψε τις σπουδές του, όταν κλήθηκε να υπηρετήσει στον ελληνικό στρατό. Υπηρέτησε στο τμήμα τηλεπικοινωνιών και ταχυδρομείων του Υπουργείου Δημοσίων Έργων από το 1918 έως το 1924. Παράλληλα συνέχισε τις σπουδές του και αποφοίτησε το 1924 με πτυχίο Χημείας.

Μετά την αποφοίτησή του, άνοιξε ένα προπαρασκευαστικό σχολείο, όπου δίδασκε βετεράνους πολέμου και τους βοηθούσε να προετοιμαστούν για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο. Παρότι η προσπάθειά του είχε επιτυχία, το 1927 έφυγε από την Ελλάδα για την Αυστραλία, αναζητώντας νέες ευκαιρίες.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του έμαθε αγγλικά και όταν έφτασε στο Σίδνεϊ τα μιλούσε ήδη άπταιστα. Εκεί άλλαξε και το επώνυμό του σε Adamson, ώστε να προσαρμοστεί πιο εύκολα σε μια αγγλόφωνη χώρα.

Στην Αυστραλία σημείωσε επιτυχία, δημιουργώντας καινοτόμα προϊόντα, όπως μεταλλικό επιτραπέζιο νερό και ένα υγρό με την εμπορική ονομασία “Rayospa”. Ήταν επίσης συν-εκδότης και αρχισυντάκτης της ελληνοαγγλικής εφημερίδας Ethniko-Vima και τεχνικός σύμβουλος σε αυστραλιανή εταιρεία.

Όμως η Μεγάλη Ύφεση (1929–1932) επηρέασε τις επιχειρήσεις του και έτσι αποφάσισε να αναζητήσει περισσότερες ευκαιρίες στην Ασία.

Ο Έλληνας πρωτοπόρος ιδρύει πανεπιστήμιο στις Φιλιππίνες

Καθ’ οδόν προς την Ασία, το 1930, αποφάσισε να επισκεφθεί τις Φιλιππίνες, που τότε βρίσκονταν υπό αμερικανική αποικιακή διοίκηση. Εκεί γνώρισε τον Έλληνα John Talambiras, που ζούσε ήδη στη χώρα. Μέσω αυτής της γνωριμίας μπήκε σε επιχειρηματική συνεργασία με τον Ciriaco Chunaco και την οικογένειά του, οδηγώντας στη δημιουργία της εταιρείας Chunaco-Adamson Chemical Company. Η επιχείρηση αξιοποιούσε μια μέθοδο του Αδαμόπουλου που εμπόδιζε το κρασί να ξινίζει κατά την παραγωγή του.

Όταν επέστρεψε στη Μανίλα, ίδρυσε το Adamson Testing Laboratory, το οποίο παρείχε πολύτιμες υπηρεσίες ελέγχου μετάλλων και μεταλλευμάτων σε πολλούς κλάδους, όπως τα καύσιμα, τα υφάσματα, τα χημικά, η ιατρική, το έδαφος και η γεωργία.

Παρότι είχε ήδη πετύχει στον επιχειρηματικό τομέα, δεν εγκατέλειψε ποτέ το πάθος του για την εκπαίδευση. Έτσι ίδρυσε το Adamson School of Industrial Chemistry (ASIC), το πρώτο σχολείο αυτού του είδους στη χώρα.

Το ASIC συνέχισε να προσελκύει φοιτητές και να αναβαθμίζεται ακαδημαϊκά και τεχνικά. Το 1936 εξελίχθηκε σε Adamson School of Industrial Chemistry and Engineering (ASICE) και το 1941 έγινε το Adamson University.

Τον Ιανουάριο του 1938, το Πανεπιστήμιο Αθηνών του απένειμε τιμητικό διδακτορικό δίπλωμα, αναγνωρίζοντας την ίδρυση της πρώτης σχολής Βιομηχανικής Χημείας στις Φιλιππίνες.

Πέρα από τα καθήκοντά του ως πρόεδρος του πανεπιστημίου, συμμετείχε ενεργά και στην ανάπτυξη της χώρας. Υπήρξε μέλος διοικητικών συμβουλίων κρατικών και ιδιωτικών οργανισμών στους τομείς της εκπαίδευσης, της επιστήμης και τεχνολογίας, της μεταλλευτικής, της υφαντουργίας, της φαρμακολογίας και της γεωργίας.

Οργάνωσε επίσης το Philippine Chamber of Technology, μια ομάδα από αρχιτέκτονες, μηχανικούς, χημικούς και άλλους ειδικούς που προωθούσαν την τεχνολογική πρόοδο στη χώρα.

Διορίστηκε ακόμα Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας, εκπροσωπώντας την ελληνική κυβέρνηση σε επίσημες και κοινωνικές εκδηλώσεις. Βοήθησε επίσης στη σύναψη αεροπορικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Φιλιππίνων και ήταν επικεφαλής αντιπρόσωπος και υπογράφων στη Συνθήκη Φιλίας ανάμεσα στις δύο χώρες.

Το 1964, το πανεπιστήμιο έγινε ιδιωτικό, καθολικό και μικτό εκπαιδευτικό ίδρυμα, υπό τη διοίκηση της Congregation of the Mission στη Μανίλα.

Παρά τη μεταβίβαση της διοίκησης, ο Αδαμόπουλος παρέμεινε πρόεδρος μέχρι τη συνταξιοδότησή του, τον Απρίλιο του 1967. Έμεινε επίσης στο Διοικητικό Συμβούλιο του Πανεπιστημίου και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Προέδρου.

Πέθανε στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 1974.

Πηγή

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.