Σεβασμός στη Δικαιοσύνη… αλλά όχι στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία; Η διπλή γλώσσα της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Η διπλή γλώσσα της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τη Δικαιοσύνη: από τον σεβασμό στους θεσμούς στις επιθέσεις κατά της Κοβέσι και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επικαλείται διαρκώς τον σεβασμό στη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς. Όταν όμως η έρευνα φτάνει στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και τη Λάουρα Κοβέσι, η θεσμική ευαισθησία δίνει τη θέση της σε επιθέσεις, αιχμές και καταγγελίες περί «μεθόδευσης».

Σεβασμός στη Δικαιοσύνη α λα καρτ

Όταν η έρευνα αφορά την εξουσία, οι θεσμοί παύουν να είναι “σεβαστοί”

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δηλώσει ότι η Δικαιοσύνη πρέπει να γίνεται σεβαστή «όχι α λα καρτ», αλλά συνολικά, «είτε οι αποφάσεις της μας αρέσουν, είτε όχι». Ο Άδωνις Γεωργιάδης, από την πλευρά του, έχει διακηρύξει ότι είχε «πάντα εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» και στους θεσμούς.

Αν αυτές οι τοποθετήσεις είχαν πραγματικό βάθος, θα ίσχυαν πάντα. Όχι μόνο όταν η Δικαιοσύνη είναι βολική. Όχι μόνο όταν δεν αγγίζει την κυβέρνηση. Όχι μόνο όταν δεν προκαλεί πολιτικό κόστος.

Μόλις λοιπόν, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, υπό τη Λάουρα Κοβέσι, προχώρησε σε έρευνα με σαφές πολιτικό βάρος για την κυβέρνηση, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν μίλησε τη γλώσσα του θεσμικού σεβασμού που ο ίδιος επικαλούνταν. Αντίθετα, κατήγγειλε «μεθόδευση» από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μίλησε για στοχευμένη πολιτική παρέμβαση και έφτασε να επιτεθεί ευθέως στον ίδιο τον θεσμό.

Εκεί τελειώνουν τα μεγάλα λόγια περί σεβασμού στη Δικαιοσύνη και αρχίζει η ωμή πολιτική αλήθεια: ο σεβασμός στους θεσμούς, για την κυβέρνηση, φαίνεται να ισχύει μόνο όσο οι θεσμοί δεν ερευνούν την ίδια.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς η ένταση ενός υπουργού. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: δεν μπορείς να ζητάς από την κοινωνία να αντιμετωπίζει τη Δικαιοσύνη ως υπεράνω αμφισβήτησης και, όταν η έρευνα αγγίζει τον δικό σου χώρο, να μιλάς για σκοπιμότητες, παρεμβάσεις και “μεθοδεύσεις”. Αυτό δεν είναι θεσμική συνέπεια. Είναι επιλεκτική επίκληση των θεσμών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να μην έχει υιοθετήσει ο ίδιος τη φρασεολογία Γεωργιάδη απέναντι στην Κοβέσι και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Όμως δεν προκύπτει και καμία σαφής δημόσια αποδοκιμασία αυτής της γραμμής. Κι αυτό έχει πολιτική σημασία. Γιατί όταν ένας υπουργός επιτίθεται ανοιχτά σε έναν ευρωπαϊκό εισαγγελικό θεσμό και ο πρωθυπουργός δεν τον αδειάζει, τότε η σιωπή λειτουργεί ως πολιτική κάλυψη.

Αυτό είναι το κεντρικό συμπέρασμα: δεν έχουμε μπροστά μας μια σταθερή θέση υπέρ της Δικαιοσύνης, αλλά μια αντίληψη σεβασμού υπό προϋποθέσεις:

Σεβασμός όταν οι θεσμοί δεν ενοχλούν.
Σεβασμός όταν οι έρευνες δεν αγγίζουν το κυβερνητικό περιβάλλον.
Σεβασμός όσο δεν διακυβεύεται η πολιτική εικόνα της εξουσίας.

Μόλις όμως η Δικαιοσύνη γίνει πραγματικός έλεγχος και όχι αφηρημένο σύνθημα, ο σεβασμός εξαφανίζεται. Και στη θέση του εμφανίζονται οι καταγγελίες, οι επιθέσεις και η γνωστή ρητορική περί “σκοπιμοτήτων”.

Οι θεσμοί, όμως, δεν είναι σεβαστοί μόνο όταν είναι βολικοί.
Ή σέβεσαι τη Δικαιοσύνη, ακόμη και όταν σε ελέγχει, ή δεν τη σέβεσαι καθόλου.
Όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτική υποκρισία!

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.