Τι κοινό έχουν η FIFA, το νερό και η πολιτιστική κληρονομιά στην Ελλάδα;

Με μια πρώτη ματιά, δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο, η διαχείριση του νερού και η πολιτιστική κληρονομιά στην Ελλάδα ανήκουν σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Κι όμως, υπάρχει ένα ερώτημα που, κατά κάποιο τρόπο τα συνδέει: τί συμβαίνει όταν η διοίκηση ενός αγαθού ή ενός θεσμού μεταφέρεται σε σχήματα με εταιρική λογική;

Η πρόσφατη πρόταση της FIFA να δημιουργήσει μια νέα εμπορική εταιρεία, στην οποία θα διατεθεί έως και το 20% σε ιδιώτες επενδυτές, προκάλεσε την άμεση και ιδιαίτερα έντονη αντίδραση στην Ευρώπη, και μάλιστα ο Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον Αθλητισμό, Glenn Micallef, έκανε λόγο για υπερβολική εμπορευματοποίηση του αθλήματος, προειδοποιώντας ότι τα οικονομικά συμφέροντα ιδιωτών δεν πρέπει να συμπλέκονται με τις ρυθμιστικές αρμοδιότητες της FIFA.

Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα, οδηγείται προς ψήφιση το νομοσχέδιο για τη νέα αρχιτεκτονική διαχείρισης του νερού, σύμφωνα με την οποία περνά σε φορείς με εταιρική μορφή, όπως η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΑΘ και ο νέος Οργανισμός Διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας, με αποτέλεσμα να φεύγει η διαχείριση από την τοπική αυτοδιοίκηση, και να ανοίγει ο δρόμος για περαιτέρω εμπορευματοποίηση του νερού, καθώς η εταιρική λειτουργία είναι αναμενόμενο οτι θα δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα σε οικονομικά κριτήρια έναντι του δημόσιου συμφέροντος.

Ανάλογη συζήτηση εξελίσσεται και στον χώρο του πολιτισμού. Στη Βουλή βρίσκεται ήδη το σχέδιο νόμου για τη σύσταση του «Οργανισμού Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς Α.Ε. (Hellenic Heritage Organisation S.A.)», ενός νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με μορφή Ανώνυμης Εταιρείας. H ίδρυση Ανώνυμης Εταιρείας για τη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν αποτελεί απλώς μια οργανωτική αλλαγή, αλλά μια βαθύτερη μεταβολή του μοντέλου διοίκησης: από το παραδοσιακό μοντέλο του άμεσου δημόσιου ελέγχου θα περάσει στην εταιρική λογική στη λήψη αποφάσεων, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ο κοινός παρονομαστής

Αυτό που ενώνει και τις τρεις περιπτώσεις είναι ότι και στις τρεις εκφράζεται η ίδια βασική ανησυχία:

Μήπως η υιοθέτηση μοντέλων διοίκησης πιο κοντά στη λογική της αγοράς μεταβάλλει σταδιακά τις προτεραιότητες;

Και το ερώτημα που επιπλέον μας προβληματίζει -ή τουλάχιστον θα έπρεπε – είναι:

Αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρεί ότι η εταιρική λογική μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο ακόμη και για το ποδόσφαιρο, είναι δυνατόν η εφαρμογή της στη διαχείριση του νερού στην Ελλάδα, και στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, να παρουσιάζεται από την κυβέρνηση στην Ελλάδα ως απλή… διοικητική μεταρρύθμιση;

🙂Μουρμούρα

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.