Ἀποχαιρετισμὸς στὸν Στέλιο Τριανταφύλλου

Καὶ ὅταν ἔπεφτε ὁ πετροπόλεμος, ἐσύ, Στέλιο, ἤσουν στὸ ἀντίθετο στρατόπεδο. Ὅχι ἐχθρός· συναγωνιστής σὲ ἕνα παιχνίδι ποὺ ἔμοιαζε μὲ ἀντίλαλο τῶν δύσκολων καιρῶν.

Ξύλινα λοστάρια, παλιά κράνη τῆς Γερμανοϊταλικῆς Κατοχῆς, σφεντόνες, πέτρες· ὅπλα παιδιῶν ποὺ δὲν γνώριζαν ἀκόμη τὴν ἀληθινὴ βαρβαρότητα τοῦ πολέμου, μα ἔπαιζαν ὡς ἂν προετοιμάζονταν γι’ αὐτήν.

Στὸ σταυροδρόμι τοῦ εἰκονοστασίου, ἐκεῖ ποὺ σήμερα στέκει τὸ Γυμνάσιο, ἔδιναν ραντεβοῦ οἱ «στρατοί» μας.

Οἱ μεγάλοι μπροστά, οἱ μικροὶ στὰ μετόπισθεν νὰ γεμίζουν τὶς χούφτες μας μὲ πέτρες.

Σπασμένα κεφάλια, μαυρισμένα μάτια, πρησμένα πρόσωπα· ὅμως ἡ ψυχὴ ἔμενε ἀθώα.

Καὶ ὅταν τελείωνε ὁ «πόλεμος», ξαναγινόμασταν φίλοι, παιδιά τῆς ἴδιας γειτονιάς, τῆς ἴδιας μοίρας.

Ἐσύ, Στέλιο, ἤσουν ἀπὸ ἐκεῖνους ποὺ ἔφερναν ἡρεμία.

Ἀκόμη κι ὅταν ἤσουν στὴν ἄλλη πλευρά, ἤξερες νὰ χαμογελάς, νὰ ἀπλώνεις χέρι, νὰ σβήνεις τὴ φωτιὰ τῆς παιδικῆς ἔχθρας.

Ἦσουν ἀπὸ τοὺς ἰσορροπιστές, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔνωναν, δὲν χώριζαν.

Σήμερα, ποὺ ἡ γῆ σὲ δέχεται στὸν κόρφο της, ἐγὼ δὲν ἀποχαιρετῶ μονάχα ἕναν φίλο.

Ἀποχαιρετῶ ἕνα κομμάτι τῶν παιδικῶν μου χρόνων, ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴν ἄγραφη ἱστορία τοῦ χωριοῦ μας, ἕνα κομμάτι ἀπὸ ἐμένα.

Στέλιο μου,

νὰ ἀναπαυθεῖς ἐν εἰρήνῃ, στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Παναγίας, ποὺ τόσες φορὲς τὴν φωνάξαμε μικροὶ μέσα στὴ φουρτούνα τῶν παιχνιδιῶν μας.

Νὰ σὲ δεχθοῦν οἱ Ἄγγελοι μὲ τὸ χαμόγελο ποὺ ἔφερνες πάντα στὸ πρόσωπό σου.

Καὶ ἐμεῖς, οἱ παλιοὶ Πετροπολεμιστές, νὰ θυμηθοῦμε, νὰ συγκινηθοῦμε, νὰ γυρίσουμε τὸν χρόνο πίσω, ἐκεῖ ποὺ ἡ ζωή ἦταν δύσκολη, μα ἡ καρδιὰ ἦταν καθαρή.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη, φίλε μου.

Ἀιωνία ἡ μνήμη ὅλων ὅσων ἔπαιξαν, πόνεσαν, γέλασαν καὶ μεγάλωσαν μὲ ἐμᾶς.

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των πληροφοριών του παραπάνω άρθρου ή μέρους αυτών μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το https://paidis.com/ και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος.